Vrijdag 24 april 2026. De wekker ging om 5.15 uur. Een uur waarop zelfs de zon waarschijnlijk nog dacht: ‘Zijt ge zot? Draai u nog eens om.’ Maar uitslapen zat er vandaag niet in. Het was zover. Mijn eerste chemo. Na weken vol onderzoeken, puncties, scans en onzekerheid gingen we eindelijk dat zwart beest aanpakken.
Ik had ernaar uitgekeken en er tegelijk tegenop gezien. Een rare combinatie, hé? Ge wilt dat die behandeling zo snel mogelijk begint, maar ge weet ook dat ge vrijwillig iets in uw lichaam laat lopen waarvan ge op voorhand al weet dat het u serieus ziek kan maken. Niet bepaald de cocktail die ik normaal zou bestellen.
Maar bon. Mijn zwart beest had lang genoeg gratis kost en inwoon gekregen. Tijd om de huur op te zeggen.
Een nieuwe huisgenoot: mijn port-a-cath
Voor mijn eerste chemo moest er eerst nog iets gebeuren. Een port-a-cath laten plaatsen. Een klein kastje onder de huid, verbonden met een slangetje naar een groot bloedvat. Klinkt allemaal heel technisch, maar het betekent vooral dat ze niet voor elke behandeling opnieuw in mijn armen moeten prikken.
Dus daar lag ik dan, met kleine oogjes en een hoofd vol gedachten. Even onder sedatie, een beetje slapen en wakker worden met een nieuw stukje interieurdecoratie. Andere vrouwen laten een piercing zetten. Ik ging voor een ingebouwd toegangspoortje. Ieder zijn hobby, zeker?
Na de ingreep voelde alles rond die port-a-cath behoorlijk stijf aan. Mijn spieren waren precies niet akkoord gegaan met de verbouwingen. Maar er was geen tijd om lang stil te staan bij dat ongemak. Mijn eerste chemo stond al klaar.
Eerst kreeg ik iets om mijn maag te beschermen. Daarna verscheen het eerste zakje met medicatie. Vijfenveertig minuten moest dat inlopen. Vervolgens een kwartiertje spoelen en dan het volgende zakje.
Ik keek ernaar en dacht: amai, dat ziet er eigenlijk nog redelijk smakelijk uit. Alleen was het niet de bedoeling om ervan te drinken. 😅
Daar zat ik dan. Mijn eerste chemo liep mijn lichaam binnen. Zo’n moment waarvan ge op voorhand denkt dat het enorm dramatisch zal aanvoelen. Misschien met filmmuziek op de achtergrond en een camera die langzaam inzoomt.
Maar nee. Ge zit gewoon in een ziekenhuiszetel, kijkt naar een zakje aan een paal en beseft dat uw leven plots een heel andere richting heeft genomen.
En toch gebeurde er iets belangrijks. Voor het eerst waren we niet meer alleen aan het zoeken, meten en onderzoeken. We waren aan het behandelen.
Dat gaf mij moed.
Amorinova, minigolf en een off day deluxe
Er was gelukkig ook iets heel moois gebeurd, vlak voor mijn eerste chemo. Iets dat mij veel meer raakte dan Glenn waarschijnlijk zelf had verwacht.
Van een vriendin had ik een klein hartje gekregen als geluksbrenger. Ik wist niet goed wat ik ermee zou doen, alleen dat ik het dicht bij mij wilde houden. Glenn zei simpelweg: ‘Laat maar aan mij over.’
En dat deed hij.
Samen met Felien koos hij een knuffelbeer. Van het hartje maakte hij een kettinkje, met draad van Xanthe. In het oortje van de beer hing hij het engeltje dat ik gekregen had toen mijn papa overleed.
Mijn papa. Mijn kinderen. Mijn vriendin. Mijn ventje. Zoveel Liefde samengebracht in één knuffel.
Ik noemde hem Amorinova. Amor voor liefde, Nova voor ster.
En plots had ik een mascotte. Eentje die mij vanaf mijn eerste chemo zou vergezellen. Een klein beertje met een gigantische betekenis.
Want hoe stoer ik soms ook doe, er zijn momenten waarop zo’n klein gebaar u compleet kan doen smelten. Dat is geen zwakte. Dat is beseffen hoeveel geluk ge hebt met de mensen rondom u.
De avond na mijn eerste chemo begon mijn maag al wat te protesteren. Niet verschrikkelijk, maar dat vervelende randje van misselijkheid. Gelukkig hielp de medicatie. Mijn benen voelden zwaar aan, alsof iemand er lood in had gegoten. Of dat van de verdoving kwam of van de chemo? Geen idee. We zouden het wel ontdekken.
En toch… de volgende dag voelde ik mij verrassend goed.
Dus wat doet een normaal mens na zijn eerste chemo? Rusten, waarschijnlijk.
Wat doet Inge?
Minigolf spelen met de kinderen en Glenn. 🤣
En voor wie het zich afvraagt: mama heeft gewonnen!
Ja, ik ga dat hier nog eens vermelden. Want als ge midden in een kankerbehandeling zit en ge kunt uw gezin nog altijd verslaan met minigolf, dan moogt ge daar toch een beetje fier op zijn?
Daarna volgde een terrasje en ‘s avonds een gezellige barbecue thuis. Een heerlijke dag. Zo eentje waarop ge bijna vergeet wat er allemaal aan het gebeuren is.
Bijna.
Want slapen was ondertussen een ander verhaal. Mijn port-a-cath vond blijkbaar dat hij ook ‘s nachts voldoende aandacht verdiende. De draadjes en stijve spieren maakten het niet bepaald gemakkelijk om comfortabel te liggen.
Zondag ging het al wat minder vlot. En maandag 27 april?
Off day deluxe.
Moe. Rugpijn van de spuit die ik zaterdag gekregen had. En een vreemd, zweverig gevoel in mijn hoofd. Alsof ik een beetje high was.
Voor alle duidelijkheid: ik had niks gesmoord, hé! 😂
Mijn eerste chemo begon dus stilaan te tonen dat het geen onschuldig limonadeke was. Mijn lichaam moest duidelijk wennen aan alles wat er binnengekomen was.
Ik ontdekte iets waar ik eigenlijk niet zo goed in ben: luisteren naar mijn lichaam. Ik ben iemand die graag bezig is, plannen maakt en vooruit wil. Maar nu kon ik niet zomaar beslissen dat ik mij goed ging voelen.
De ene dag kon ik minigolf winnen en barbecueën. Twee dagen later was de zetel mijn beste vriend.
Dat contrast was lastig. Maar ik probeerde het dag per dag te bekijken. Met wat Humor wanneer het kon en met voldoende rust wanneer het moest.
Mijn haar had blijkbaar andere plannen
Begin mei begon ik mij gelukkig opnieuw beter te voelen. Op 5 mei kon ik zelfs zeggen dat het verbazingwekkend goed ging.
Mijn hoofd was helder. Mijn eetlust was terug. Mijn energie begon stilaan weer op haar plaats te vallen.
Alsof mijn lichaam na die eerste chemo dacht: ‘Allee vooruit, we doen weer mee.’
Maar er was één onderdeel van mijn lichaam dat daar duidelijk anders over dacht.
Mijn haar.
Terwijl buiten alles volop in bloei stond, had mijn kapsel besloten dat het herfst was. De eerste haren begonnen uit te vallen.
En dat was toch even iets anders.
Tot dan toe kon ik nog redelijk gemakkelijk vergeten dat ik ziek was, tenminste wanneer ik mij goed voelde. Ik keek in de spiegel en zag nog altijd dezelfde Inge. Met dezelfde haren, hetzelfde gezicht en dezelfde blik.
Maar nu begon de behandeling ook zichtbaar te worden.
En daar had ik het moeilijker mee dan ik misschien op voorhand had gedacht.
Ik wist natuurlijk dat mijn haar kon uitvallen. We hadden al pruiken gepast en ik had er zelfs eentje besteld. Maar weten dat iets gaat gebeuren en het effectief zien gebeuren, zijn twee totaal verschillende dingen.
Ik voelde dat ik opnieuw een stukje controle dreigde kwijt te raken.
En als er iets is waar ik slecht tegen kan, dan is het wel dat iemand anders beslist wat er met mijn leven gebeurt. Zelfs als die ‘iemand’ een chemobehandeling is die mij probeert beter te maken.
Dus nam ik een beslissing.
Ik zou niet wachten tot de chemo mijn laatste haren kwam opeisen. Ik zou zelf bepalen wanneer ze eraf gingen.
De pruik mocht ik donderdag gaan ophalen. En voor zaterdag had ik ondertussen al een bijzonder plan bedacht. Mijn gezin en enkele goede vriendinnen zouden erbij zijn. Er was zelfs al een haarkistje gemaakt. De muziek was gekozen en de ceremonie begon vorm te krijgen.
Ja, ge leest het goed.
Ik ging een begrafenis organiseren. Voor mijn haar.
Met een lach, een traan en waarschijnlijk een flinke dosis Sarcasme. Want als ik dan toch afscheid moest nemen van mijn wilde coupe, kon ik er maar beter een memorabel moment van maken.
Maar dat verhaal verdient zijn eigen hoofdstuk.
Voorlopig keek ik terug op mijn eerste anderhalve week. Mijn eerste chemo zat erop. Ik had mij goed gevoeld, slecht gevoeld, minigolf gewonnen, een bijzondere mascotte gekregen en ontdekt dat mijn lichaam voortaan soms een eigen agenda zou hebben.
Er stond nog een hele weg voor mij. Vrijdag 8 mei was de tweede chemo gepland. Ik wist niet hoe die zou verlopen of welke verrassingen er nog op mij wachtten.
Wat ik wel wist?
Mijn zwart beest had eindelijk tegenstand gekregen.
En ik was nog lang niet van plan om op te geven. ❤️
