Chemo 13: de dag dat het ziekenhuis mij gewoon vergat! 😂❤️

26–29 augustus 2026

Er zijn zo van die dagen waarop ge denkt: dit kan toch alleen mij overkomen? Wel, op 28 augustus had ik er weer eentje. En het strafste van al? Ik moest eigenlijk gewoon voor mijn chemotherapie naar het ziekenhuis. Geen ingewikkelde opdracht, geen speciaal verzoek. Gewoon komen opdagen, mijn behandeling krijgen en terug naar huis. Maar blijkbaar was zelfs dat deze keer iets te eenvoudig gedacht. 😂

Een paar dagen eerder had ik nog iets heel anders gedeeld op mijn Facebookpagina. Op 26 augustus schreef ik over hoe zwaar de behandeling soms woog, zelfs wanneer alles medisch gezien behoorlijk goed verliep. Twee dagen later zat ik in het ziekenhuis en bleek mijn chemo spoorloos. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Eerst een moment waarop ik mijn hart moest luchten en daarna een situatie die zo absurd was dat ik er alleen maar mee kon lachen. En geloof mij, voor dat laatste had ik op 28 augustus ruim de tijd!

Soms mag het ook eens gezegd worden

Op 26 augustus had ik zo’n dag waarop ik mezelf een beetje tegenkwam. Niet omdat er iets dramatisch gebeurd was, maar omdat ik merkte hoeveel moeite sommige gewone dingen mij ondertussen kostten. Iets waar ik normaal twee uur voor nodig had, kon plots zes uur duren. En zelfs dan had ik mezelf soms nog volledig uitgeput. Ik zweette mij te pletter, mijn benen wilden niet meer mee en mijn hoofd begon op een bepaald moment ook te protesteren. Het was alsof mijn lichaam op de rem ging staan, terwijl ik zelf nog volop gas wilde geven.

Wat mij vooral bezighield, was hoe vreemd dat allemaal voelde. Van de kanker zelf had ik eigenlijk weinig gemerkt, maar van de behandeling? Amai, die liet zich wel voelen. En toch vond ik het moeilijk om daarover te klagen. Ik wist waarom ik die chemo kreeg, ik wist dat de behandeling mij een kans op genezing bood en daar was ik ontzettend dankbaar voor. Maar op sommige dagen had ik gewoon behoefte om te zeggen dat het lastig was. Niet om medelijden te krijgen of omdat ik de moed verloren had, maar omdat het soms deugd doet om eens te kunnen zeggen: verdorie, vandaag is het zwaar.

Dat schreef ik ook op mijn Facebookpagina. Want ik wilde niet uitsluitend de grappige momenten delen. Wie mijn verhaal volgde, mocht gerust weten dat er achter al die humor ook dagen zaten waarop ik het moeilijk had. En daarmee was voor mij eigenlijk alles gezegd. Ik had mijn hart gelucht en kon weer verder. Alleen wist ik toen nog niet dat het ziekenhuis twee dagen later zelf voor het entertainment zou zorgen.

Chemo 13: dat ongeluksgetal moest zich natuurlijk bewijzen

Vrijdag 28 augustus stond chemo nummer dertien op de planning. Dertien is volgens sommigen een ongeluksgetal, maar ik ben niet iemand die daar onmiddellijk van wakker ligt. Ik had ondertussen al genoeg meegemaakt om mij niet druk te maken over een cijfertje. Al had ik achteraf misschien toch beter eens op hout geklopt. 🤣

We kwamen mooi op tijd aan in het ziekenhuis. Ik meldde mij aan en een klein halfuurtje later was mijn port-a-cath aangeprikt. Rond negen uur zat ik geïnstalleerd en was ik klaar voor de behandeling. Normaal gezien kreeg ik rond tien uur of kwart na tien mijn ijswanten en ijsschoenen aan. Om halfelf volgde de chemo, die ongeveer een uur moest inlopen. Daarna nog een kwartiertje spoelen en tegen de middag kon ik meestal weer naar huis. Dat was ook deze keer het plan, maar blijkbaar had chemo nummer dertien een eigen agenda opgesteld.

Tien uur werd elf uur, elf uur werd twaalf uur en ondertussen gebeurde er helemaal niets. Geen ijswanten, geen ijsschoenen en vooral geen chemo. Ik begon mij toch stilaan af te vragen of er ergens iets verkeerd gelopen was. Want een beetje vertraging kan natuurlijk altijd gebeuren, maar dit begon toch verdacht veel op een vergeten afspraak te lijken. Om kwart over twaalf besloot ik dan maar eens op het belletje te drukken. Ik had tenslotte al meer dan drie uur naar mijn behandeling zitten wachten en begon mij af te vragen of ik misschien onzichtbaar geworden was.

Bij zo’n lange ziekenhuisvoormiddag zou een beetje Chemo-humor eigenlijk standaard bij het onthaal mogen worden uitgedeeld. Al had ik op dat moment vooral graag mijn behandeling gekregen. 😂

‘Oei, de apotheek is u vergeten’

Toen de verpleegster kwam, stelde ik haar de vraag die mij ondertussen al een tijdje bezighield: ‘Euhm… komt er eigenlijk nog iets vandaag?’ 😂 Ze ging het even navragen en kwam niet veel later terug met een antwoord dat ik totaal niet had zien aankomen. Blijkbaar was de ziekenhuisapotheek mij gewoon vergeten!

Nu moet ge weten, ik ben niet bepaald iemand die geruisloos ergens binnenkomt en vervolgens onopgemerkt in een hoekje blijft zitten. Ik durf al eens een praatje maken en af en toe komt er ook iets uit mijn mond waar anderen mee moeten lachen. Dus dat ze uitgerekend mij vergeten waren, vond ik eigenlijk nog het grappigste van heel de situatie. Ik dacht meteen: amai, ik wist niet dat ik zo weinig indruk had gemaakt! Of misschien hadden ze mij net bewust even overgeslagen om een rustige middagpauze te hebben. Ge weet maar nooit. 😇

Blijkbaar waren ze in de apotheek net aan het eten toen de verpleegster contact opnam. Maar zodra duidelijk werd wat er gebeurd was, lieten ze alles vallen en begonnen ze onmiddellijk mijn chemo klaar te maken. En vanaf dat moment ging het plots vooruit aan een tempo waar ze bij het VTM Nieuws nog iets van konden leren. De ijswanten kwamen eraan, de ijsschoenen volgden en een halfuurtje later was alles geregeld zodat mijn behandeling eindelijk kon beginnen.

Kijk, fouten kunnen gebeuren. Het blijven mensen en ik was vooral blij dat het opgelost werd. Maar ik kon het toch niet laten om er een beetje mee te lachen. Want zeg nu zelf: ge gaat naar het ziekenhuis om chemo te krijgen en ze vergeten uw chemo klaar te maken. Dat verzint ge toch niet? En dan te bedenken dat ik op voorhand nog zo weinig aandacht had besteed aan dat ongeluksgetal dertien!

Wie mij een beetje kent, weet dat ik op zulke momenten niet vies ben van een gezonde dosis Sarcasme. Niet om iemand te kwetsen, maar omdat ik zo’n situatie liever met een kwinkslag bekijk dan er een hele dag slechtgezind over te lopen.

Van een middagje thuis naar een dagpas voor het ziekenhuis

Mijn oorspronkelijke planning was ondertussen wel volledig naar de vaantjes. Normaal had ik rond de middag al thuis kunnen zijn. Misschien wat eten, mij in de zetel installeren en de rest van de dag rustig laten verlopen. Maar deze keer kreeg ik blijkbaar het uitgebreide ziekenhuisarrangement. Zonder meerprijs, dat wel. 😂

Om 14.45 uur mocht ik uiteindelijk vertrekken, bijna zes uur nadat ik mij ‘s morgens had geïnstalleerd. Ik had ondertussen bijna het gevoel dat ik een dagpas voor de afdeling had gekregen. Nog een paar uur langer en ik had misschien kunnen vragen of er ook een avondmenu voorzien was. Gelukkig was mijn chemo uiteindelijk toegediend en kon ik naar huis, maar mijn geplande middagpauze in de zetel was wel volledig verdwenen.

Wat mij achteraf vooral deed lachen, was de tegenstelling tussen hoe die dag had moeten verlopen en hoe hij uiteindelijk verlopen was. Alles was voorbereid, ik was mooi op tijd en ik zat klaar voor mijn behandeling. Alleen het belangrijkste onderdeel was blijkbaar ergens in de planning blijven hangen. Misschien moest ik voortaan toch maar eens voorzichtig zijn met ongeluksgetallen. Al zou ik waarschijnlijk nog altijd eerder geloven in een menselijke vergissing dan in een vervloekt getal.

Een vriendelijk verzoek aan de apotheek

De volgende ochtend besloot ik mijn belevenis op Facebook te delen. Want zo’n verhaal kon ik natuurlijk onmogelijk voor mezelf houden. Ik richtte mij zelfs even rechtstreeks tot de apotheek, met een vriendelijk verzoek voor de volgende behandeling. Als mijn naam nog eens op hun lijst verschijnt, mogen ze gerust denken: ‘Aaaah ja, DIE! Die met haar veel te veel praatjes. Die mogen we NIET vergeten!’ 😂

En als ze bij mijn volgende bezoek zouden zeggen dat ze mij al verwachtten, dan wist ik tenminste dat ik ergens indruk had gemaakt. Of dat een goede indruk was, liet ik wijselijk in het midden. Het fijne aan zo’n voorval is dat ik er achteraf een verhaal aan overhoud waar ik zelf nog mee kan lachen. Op het moment zelf was het natuurlijk niet ideaal om uren langer te moeten wachten, maar er was gelukkig geen reden om er een groot drama van te maken. En het personeel had de vergissing meteen rechtgezet zodra ze ervan op de hoogte waren. Dat verdient ook gezegd te worden.

Mijn Humor is trouwens niet bedoeld om iemand belachelijk te maken. Ik weet hoeveel werk er achter zo’n behandeling schuilgaat en hoeveel mensen zich dagelijks inzetten voor patiënten. Maar als er eens iets grappigs gebeurt, dan mag daar toch ook mee gelachen worden? Zeker wanneer ik zelf het slachtoffer ben van de grote verdwijntruc van chemo nummer dertien.

Op naar chemo 14… liefst zonder verrassingen!

Die laatste dagen van augustus lieten eigenlijk twee heel verschillende kanten van mijn verhaal zien. Op 26 augustus had ik behoefte om mijn frustraties eens uit te spreken. Twee dagen later kreeg ik een situatie voorgeschoteld die zo onnozel was dat ik er een hele Facebookpost aan kon wijden. En dat is misschien wel hoe ik deze periode het liefst wil blijven herinneren. Niet als één lange reeks moeilijke dagen, maar als een verzameling van heel uiteenlopende momenten. Sommige ernstig, andere emotioneel en af en toe eentje waarbij ge gewoon niet weet of ge moet lachen of met uw ogen rollen.

Bij chemo dertien koos ik duidelijk voor lachen. Want hoe vaak kunt ge later vertellen dat ge naar het ziekenhuis ging voor een behandeling en dat ze u gewoon vergeten waren? Ik hoop natuurlijk dat het bij die ene keer blijft. Mijn verzameling ziekenhuisanekdotes is ondertussen al behoorlijk uitgebreid en ik hoef echt niet iedere week een nieuw hoofdstuk cadeau te krijgen. Maar als er toch weer iets gebeurt, dan kennen jullie mij ondertussen: grote kans dat het op Facebook belandt.

Op naar chemo 14! Hopelijk deze keer mét chemo op het afgesproken uur. En voor alle zekerheid zal ik bij het aanmelden misschien meteen even vragen: ‘Jullie weten toch dat ik er ben, hé?’ 🤣❤️