Haargroei na chemo: 2 gezichten van herstel die niemand ziet ❤️

Er zijn van die momenten waarop je jezelf betrapt op een enthousiasme dat voor andere mensen waarschijnlijk totaal onbegrijpelijk is. Een nieuwe auto, een mooie reis of een onverwacht cadeau: dat zijn dingen waar mensen doorgaans gelukkig van worden. Ik stond op 22 juli 2026 bijna te juichen voor een paar witte haartjes. Jawel, haartjes! Mijn haargroei begon opnieuw op gang te komen en ik was daar ongelooflijk gelukkig mee. Geen volle bos haar, geen prachtige krullen en zelfs geen kleur waarvan ik meteen enthousiast werd. Gewoon piepkleine, witte donshaartjes. Maar voor mij waren ze goud waard. ❤️

Haargroei na chemo: 44 jaar en opnieuw in de puberteit

Weet je nog hoe je als twaalfjarige voor het eerst haartjes ontdekte op plaatsen waar je ze voordien nooit had gezien? Dat was spannend, een beetje gênant en vooral iets waar je niet met iedereen over sprak. Awel, ik was vierenveertig en beleefde dat gewoon opnieuw! Alleen had de twaalfjarige Inge zich waarschijnlijk doodgeschaamd, terwijl de vierenveertigjarige Inge besloot er een gedicht over op Facebook te zetten. Ik noemde het toepasselijk ‘Ode aan de Pluis’. Want als mijn haargroei opnieuw begint, mag daar toch al eens een feestje voor georganiseerd worden? 😂

Die eerste haargroei was bijzonder voorzichtig. Het waren zachte, witte pluisjes die aanvoelden als een perzik. En niet alleen op mijn hoofd, hoor. Ook mijn lichaamsbeharing begon blijkbaar opnieuw aan een carrière. Dat vond ik toch een bijzonder grappige situatie, want maandenlang had mijn scheermes heerlijk op pensioen gestaan. Geen werk, geen overuren en geen verplichtingen. En nu, midden in de zomer, begonnen die kleine verraders opnieuw te groeien! Natuurlijk was ik dolblij met mijn haargroei, maar stiekem dacht ik toch: Hadden jullie misschien niet tot september kunnen wachten? Het was zo’n moment waarop een flinke dosis Humor alles net iets leuker maakte.

Maar vijf dagen later schreef ik een heel ander bericht. Eentje dat minder grappig was, maar minstens even belangrijk.

Maar je ziet er toch goed uit?

Op 27 juli schreef ik over een opmerking die ik steeds vaker hoorde: “Maar je ziet er toch goed uit?” En eigenlijk begreep ik wel waarom mensen dat zeiden. Mijn haargroei was opnieuw begonnen, ik lachte, maakte grapjes en probeerde zoveel mogelijk mijn gewone leven verder te zetten. Op foto’s zag je een vrouw die glimlachte en haar positieve ingesteldheid niet verloren had. Maar wat je niet zag, waren de nachten waarin ik amper sliep, de opvliegers die mij keer op keer wakker maakten, de gewrichtspijn en de vermoeidheid die soms al aanwezig was voordat mijn dag goed en wel begonnen was.

Door mijn hormoongevoelige borstkanker kreeg ik medicatie die mijn eierstokken stillegde, waardoor ik abrupt in een medische menopauze terechtkwam. Over die menopauze en mijn bijbehorende ingebouwde sauna heb ik al uitgebreid verteld, maar wat mij op 27 juli vooral bezighield, was hoe weinig mensen beseften welke invloed die behandeling op mijn dagelijks leven had. Mijn haargroei mocht dan wel een positief teken zijn, dat betekende niet dat mijn lichaam al hersteld was. Een glimlach betekende niet automatisch dat ik mij goed voelde. En wanneer ik een grapje maakte, betekende dat evenmin dat ik nergens last van had.

Dat verschil wilde ik duidelijk maken. Want bij kanker denken mensen vaak aan de zichtbare gevolgen van de behandeling, terwijl heel wat klachten verborgen blijven. Je ziet iemand lachen, maar je weet niet hoe die persoon de nacht heeft doorgebracht. Je ziet iemand boodschappen doen, maar je weet niet hoeveel energie dat heeft gekost. En je ziet misschien opnieuw haargroei, terwijl het lichaam van diezelfde persoon nog iedere dag een zware strijd voert.

Herstel zie je niet altijd aan de buitenkant

Het vreemde aan kanker is dat sommige gevolgen voor iedereen zichtbaar zijn, terwijl andere volledig verborgen blijven. Een kaal hoofd valt op, net zoals een ziekenhuisopname. Maar hoe toon je aan iemand dat je acht tot tien keer per nacht wakker wordt door opvliegers? Hoe leg je uit dat je graag van alles wilt ondernemen, maar dat je lichaam niet altijd meewerkt? En misschien nog belangrijker: waarom zou je voortdurend moeten uitleggen dat je het moeilijk hebt?

Ik wilde niet dat mensen medelijden met mij hadden. Ik wilde gewoon dat ze begrepen dat er achter die glimlach soms veel meer schuilging. Daarom betekent Herstel voor mij zoveel meer dan opnieuw haar krijgen of er gezond uitzien. Je kunt er goed uitzien en toch een bijzonder zware dag hebben. Je kunt lachen en ondertussen pijn voelen. Je kunt dankbaar zijn voor je behandeling en tegelijk enorm worstelen met de gevolgen ervan. Die gevoelens sluiten elkaar niet uit.

Mijn haargroei maakte mij gelukkig, maar nam mijn slapeloze nachten niet weg. Het was fijn om opnieuw witte pluisjes te ontdekken, maar die kleine haartjes konden natuurlijk niets veranderen aan de hormonale veranderingen die mijn lichaam doormaakte. En toch wilde ik dat positieve gevoel niet verliezen. Ik wilde genieten van de kleine dingen zonder het gevoel te hebben dat ik daarmee mijn moeilijke momenten moest verbergen.

2 verhalen, 1 lichaam en heel veel begrip

Als ik terugkijk naar die twee Facebookberichten, vind ik het bijzonder hoe verschillend ze waren. Op 22 juli stond ik te lachen met mijn eerste witte pluisjes en een scheermes dat binnenkort opnieuw moest werken. Vijf dagen later schreef ik over een kant van mijn behandeling die je op geen enkele foto kon zien. En toch hoorden die verhalen perfect bij elkaar, want zo zag mijn leven er op dat moment uit. Mijn haargroei bracht mij oprecht vreugde, terwijl mijn lichaam ondertussen nog volop bezig was met de gevolgen van de behandeling.

Misschien moeten we daarom wat vaker verder kijken dan het uiterlijk van iemand die ziek is of herstelt. Niet automatisch denken dat alles goed gaat omdat iemand lacht, maar ook niet vergeten dat diezelfde persoon nog altijd plezier kan maken, dromen kan hebben en gelukkig kan zijn met de kleinste dingen. Een beetje Liefde, aandacht en begrip kunnen daarin een wereld van verschil maken.

Mijn haargroei ging ondertussen rustig verder. Wit, zacht en voorlopig nog niet indrukwekkend genoeg voor een afspraak bij de kapper. Maar ik was er nog altijd even blij mee. Want soms ben je aan de buitenkant al opnieuw aan het groeien, terwijl je vanbinnen nog volop aan het herstellen bent.

En aan mijn scheermes heb ik nog één boodschap: geniet nog maar even van uw vakantie, makker. Uw pensioen zit er bijna op! 🤣❤️