Grenzen tijdens chemo: na 1,5 km fietsen zei men lichaam stop! ❤️

Een week geleden schreef ik nog hoe verrassend goed ik mij voelde na mijn eerste twee Taxol-behandelingen. Ik had opnieuw meer energie, er werd thuis meer gelachen en ik begon voorzichtig te dromen van een zomer waarin niet alles om kanker zou draaien. Ik wist natuurlijk dat ik nog midden in mijn behandeling zat, maar als je na maanden van vermoeidheid eindelijk weer een beetje jezelf voelt, krijg je automatisch zin om plannen te maken.

En plannen hadden we! Alleen was ik even vergeten dat mijn hoofd en mijn lichaam tegenwoordig niet altijd dezelfde agenda volgen. Mijn hoofd dacht dat we stilaan weer vertrokken waren. Mijn lichaam had blijkbaar nog een paar opmerkingen bij dat voorstel.

Anderhalve kilometer fietsen en mijn grenzen waren bereikt

Op 8 juli hadden we een heerlijke dag uitgestippeld. We zouden met de fiets van Erwetegem naar Brakel rijden, onderweg een ijsje eten bij Tante Latté, over de kermis wandelen, daarna naar de logo gaan en de dag afsluiten met een gezellige petanqueavond. Gewoon een fijne zomerdag met het gezin. Niets buitensporigs, dacht ik. Althans, niet voor de Inge van vóór mijn diagnose.

We vertrokken vol goede moed. Ik keek ernaar uit om buiten te zijn, te bewegen en vooral eens iets anders te doen dan uitrusten of naar het ziekenhuis gaan. Maar na amper anderhalve kilometer merkte ik dat het niet ging. Mijn benen wilden niet meer mee en mijn conditie leek volledig verdwenen. Ik was zo uitgeput dat verder fietsen gewoon onmogelijk werd.

Anderhalve kilometer. Vroeger zou ik daar amper bij stilgestaan hebben. Nu waren mijn grenzen bereikt nog voor onze uitstap goed en wel begonnen was.

Glenn is samen met Felien de auto gaan halen om mij op te pikken. Daarna had ik bijna een uur nodig om weer een beetje op adem te komen. En terwijl mijn lichaam probeerde te herstellen, zat ik vooral met een enorm gevoel van teleurstelling.

Niet omdat die fietstocht zo belangrijk was, maar omdat ik plots opnieuw besefte hoeveel de chemo van mij had afgenomen. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, vroegen nu een inspanning die ik niet meer kon leveren. Ik wilde gewoon met mijn gezin gaan fietsen. Niet nadenken over mijn ziekte, mijn conditie of mijn grenzen. Gewoon vertrekken en genieten.

Ik was boos op mijn lichaam. Verdrietig ook. Het is vreemd om jezelf nog altijd als dezelfde persoon te zien, terwijl je lichaam voortdurend bewijst dat er zoveel veranderd is. Mijn enthousiasme was er nog. Mijn plannen ook. Alleen de energie ontbrak om ze waar te maken.

Een wijze vrouw en een andere kijk op mijn grenzen

Terwijl ik met die teleurstelling zat, zei een wijze vrouw iets tegen mij dat bleef hangen: “Geniet van wat wél nog kan. Het had ook anders kunnen zijn. Je had misselijk in bed kunnen liggen of je doodziek kunnen voelen.”

En weet je? Ze had gelijk.

Dat betekende niet dat mijn verdriet plots verdwenen was. Ik mocht het nog altijd lastig vinden dat ik niet meer kon wat vroeger zo gewoon was. Maar haar woorden hielpen mij om de dag niet volledig verloren te laten gaan.

Ik heb mij opgefrist, we zijn met de auto verder gereden en uiteindelijk hebben we toch nog genoten van onze uitstap. Niet zoals oorspronkelijk gepland, maar daarom niet minder waardevol. De fietstocht was dan misschien mislukt, de rest van de dag hoefde daarom niet mee de vuilnisbak in.

Dat is iets wat ik tijdens mijn behandeling steeds beter begon te begrijpen. Mijn grenzen respecteren betekent niet dat ik alles moet opgeven. Soms betekent het gewoon dat ik een andere manier moet zoeken om hetzelfde plezier te beleven.

Het vraagt alleen behoorlijk wat aanpassing. En geduld. Vooral dat laatste is niet altijd mijn grootste talent. 😅

Misschien zit echte Kracht soms net in het aanvaarden dat iets vandaag niet lukt, zonder daarom te besluiten dat het nooit meer zal lukken.

Slechte leverwaarden: ook de volgende chemo moest wachten

Alsof mijn lichaam de boodschap van de fietstocht nog eens extra wilde onderstrepen, kwam er op 9 juli opnieuw slecht nieuws.

Mijn bloedonderzoek toonde aan dat mijn leverwaarden te hoog waren om de volgende dag mijn derde Taxol-behandeling te krijgen. De chemo moest worden uitgesteld. Bovendien zou de dosis voortaan verlaagd worden naar 80 procent.

Ik wist dat mijn behandeling regelmatig werd gecontroleerd en dat bloedonderzoek belangrijk was om veilig verder te kunnen. Maar weten dat zoiets mogelijk is, maakt het niet minder teleurstellend wanneer het jou overkomt.

De lever helpt onder andere bij het verwerken van geneesmiddelen. Taxol kan de lever belasten en daarom worden de leverwaarden tijdens de behandeling opgevolgd. Als die te sterk afwijken, kan het behandelteam beslissen om een dosis uit te stellen of aan te passen. Dat is geen teken dat je iets verkeerd hebt gedaan, maar een manier om rekening te houden met wat je lichaam op dat moment aankan.

Toch voelde het voor mij als een mokerslag. Ik was net begonnen aan een reeks van twaalf wekelijkse behandelingen en nu moest de planning alweer veranderen. Niet alleen werd de volgende chemo uitgesteld, mijn hele traject zou daardoor langer duren dan gehoopt.

En daar zat opnieuw datzelfde gevoel: controle verliezen.

Ik had mij mentaal ingesteld op iedere vrijdag Taxol, twaalf weken lang, en dan weer een stap dichter bij het einde van de chemotherapie. Maar kanker houdt geen rekening met een agenda. En mijn lever blijkbaar ook niet.

Mijn lichaam had opnieuw zijn grenzen aangegeven, deze keer niet tijdens een fietstocht maar via mijn bloedresultaten. Ik kon er niets aan veranderen. Alleen wachten, de artsen hun werk laten doen en hopen dat de behandeling snel weer kon doorgaan.

Voor wie midden in een traject zit, is een onverwachte pauze soms moeilijker dan mensen denken. Je wilt vooruit. Je telt behandelingen af. Je kijkt uit naar de einddatum. En plots schuift die einddatum weer een beetje verder weg.

Ook dat hoort bij Chemo, al had ik dit onderdeel van het programma liever overgeslagen.

Grenzen aan mijn lichaam, maar niet aan mijn levenslust

Na twee dagen vol teleurstelling had ik gerust de rest van de week kunnen zitten mokken. En geloof mij, daar had ik best redenen voor. Eerst strandde mijn fietstocht na anderhalve kilometer en daarna kreeg ik te horen dat mijn chemo niet mocht doorgaan. Mijn lichaam was duidelijk bezig met een eigen planning, en ik had daar bijzonder weinig inspraak in.

Maar diezelfde dag zat Felien vrolijk in haar zwembadje, tussen al haar speelgoed. Ik zat ernaast met mijn voeten in het water. Glenn kwam met een croque monsieur en zette die gewoon op mijn schoot. Geen groot uitstapje, geen ingewikkelde plannen en geen verwachtingen waaraan ik moest voldoen.

Gewoon een klein, gezellig moment thuis.

En plots besefte ik dat ik ook daar gelukkig kon zijn.

Natuurlijk wilde ik liever kunnen fietsen zoals vroeger. Natuurlijk had ik gewild dat mijn bloedresultaten goed waren en mijn behandeling gewoon kon doorgaan. Ik hoefde niet te doen alsof ik dat allemaal fantastisch vond. Maar ik wilde evenmin toelaten dat die teleurstellingen alle mooie momenten overschaduwden.

Mijn grenzen waren veranderd, dat kon ik niet ontkennen. Alleen betekende dat niet dat mijn leven plots uitsluitend uit beperkingen bestond. Er waren nog altijd mijn kinderen, Glenn, vrienden, gezellige momenten en kleine dingen waar ik oprecht van kon genieten.

Ik begon te begrijpen dat herstel niet altijd betekent dat je iedere dag een beetje meer kunt. Soms ga je vooruit, soms sta je stil en soms moet je zelfs een stap terugzetten. Dat maakt het proces niet minder waardevol, al is het op die momenten behoorlijk frustrerend.

En als mijn lichaam mij dan toch voortdurend nieuwe verrassingen voorschotelde, mocht daar af en toe ook een gezonde dosis Sarcasme bij. Mijn hoofd had een zomerse fietstocht geboekt, mijn benen hadden na anderhalve kilometer ontslag genomen en mijn lever had vervolgens beslist om de chemotherapie een extra vakantiedag te geven. Bedankt, jongens. Fijne samenwerking! 😂

Maar achter die grapjes zat ook een belangrijke les. Ik mocht verdrietig zijn, teleurgesteld zijn en zelfs eens goed vloeken. Ik moest niet voortdurend de sterke vrouw uithangen. Tegelijk wilde ik blijven kijken naar wat nog wél mogelijk was.

Misschien zou mijn weg langer duren dan gepland. Misschien moest ik mijn grenzen nog veel vaker leren kennen en mijn plannen aanpassen. Maar ik was nog altijd dezelfde vrouw die graag leeft, lacht en vooruit wil.

Alleen zou ik voortaan wat vaker moeten luisteren wanneer mijn lichaam om rust vroeg.

Anderhalve kilometer fietsen was die dag mijn maximum. Maar hoeveel mooie momenten er nog op mij wachtten? Daar stonden gelukkig geen grenzen op. ❤️