Borstkanker: 15 oktober 2026, de dag waarop ik het beste nieuws kreeg! ❤️
15 oktober 2026. Sommige datums vergeet ge nooit meer. De dag waarop ge trouwt, de geboorte van uw kinderen, een bijzondere gebeurtenis die uw leven verandert… En vanaf vandaag mag ik daar nog eentje aan toevoegen. Want na maanden van onzekerheid, chemotherapie en een operatie kreeg ik eindelijk het nieuws waar ik zo ontzettend hard op gehoopt had. Het resultaat van het weefselonderzoek was binnen. En mensen, ik kan het nog altijd bijna niet geloven: HET BEST MOGELIJKE RESULTAAT! 🥹🥳
Toen ik in maart de diagnose borstkanker kreeg, wist ik niet wat de toekomst zou brengen. Er was een agressieve tumor gevonden en ook mijn lymfeklieren waren aangetast. Plots draaide mijn leven om onderzoeken, ziekenhuisbezoeken en behandelingen. Maar ergens tussen al die onzekerheid bleef ik vasthouden aan één gedachte: ik wilde op een dag kunnen zeggen dat dat zwarte beest verslagen was. En vandaag voelde het alsof die dag eindelijk was aangebroken.
Het resultaat van mijn borstkankeroperatie
Op 8 oktober had ik mijn borstbesparende operatie ondergaan. De chirurg had het verdachte weefsel verwijderd en daarna begon het wachten op de definitieve resultaten. Want hoe positief de eerdere onderzoeken ook waren geweest, pas na het weefselonderzoek zouden we meer duidelijkheid krijgen over wat er precies was achtergebleven.
En dan kwam die ochtend van 15 oktober. De dokter vertelde me dat er geen kankercellen meer gevonden waren aan de snijranden. Alles wat verwijderd moest worden, was weggenomen en volgens de arts kon het resultaat gewoon niet beter zijn.
Met andere woorden: ik mocht mezelf in principe KANKERVRIJ noemen! 💪❤️
Dat woord alleen al. Kankervrij. Na alles wat er de voorbije maanden gebeurd was, voelde het bijna onwerkelijk om het te kunnen uitspreken. In maart was ik nog een vrouw die plots te horen kreeg dat ze borstkanker had. In april begon ik aan mijn eerste chemotherapie. Op 18 september kreeg ik mijn laatste chemo en op 8 oktober volgde de operatie. En amper een week later mocht ik dit fantastische nieuws ontvangen.
Ik had al zoveel mijlpalen afgevinkt, maar deze voelde anders. Dit ging niet over het afronden van een behandeling of het bereiken van een volgende stap. Dit ging over het resultaat waarvoor we het allemaal gedaan hadden. Over de kans om opnieuw vooruit te kijken zonder dat die tumor voortdurend boven mijn hoofd hing.
Dat zwarte beest had de verkeerde uitgekozen!
Ik heb mijn kanker tijdens het hele traject regelmatig het zwarte beest genoemd. Een ongenode gast die zich zomaar in mijn lichaam had genesteld en dacht dat hij daar rustig zijn gang kon gaan. Wel, ik denk dat hij ondertussen begrepen heeft dat hij bij mij aan het verkeerde adres was. 😎
Want dat beest heeft serieus zijn best gedaan, maar ik heb mij niet zomaar gewonnen gegeven. Niet omdat ik nooit bang was of omdat ik alles altijd even gemakkelijk vond. Integendeel. Er zijn momenten geweest waarop ik mij afvroeg hoeveel mijn lichaam nog aankon. Maar telkens opnieuw probeerde ik vooruit te kijken en mijn Kracht ergens vandaan te halen.
En natuurlijk kon ik het niet laten om ook bij dit nieuws mijn humor boven te halen. Want hoewel ik ontzettend dankbaar was voor het resultaat, had ik nog altijd dezelfde grote mond als voor mijn diagnose. Sommige dingen veranderen blijkbaar nooit. 🤣
Ik zie het zwarte beest al voor mij, met zijn koffertje aan de deur. Alleen heeft hij zijn vertrek niet zelf mogen kiezen. Hij heeft gewoon een uitzettingsbevel gekregen. Zonder opzegtermijn, zonder schadevergoeding en vooral zonder uitnodiging om ooit nog terug te komen!
Nog 15 bestralingen, maar vandaag vieren we!
Natuurlijk betekent dit nieuws niet dat mijn volledige behandeling al achter de rug is. Er staan nog vijftien bestralingen op de planning. Die maken deel uit van mijn verdere behandeling en moeten helpen om het risico te verkleinen dat de kanker terugkomt.
Maar vandaag wilde ik daar even niet te veel bij stilstaan. Want als er iets is wat ik de afgelopen maanden geleerd heb, dan is het wel dat ge ook de goede momenten moet durven vieren. Niet voortdurend denken aan wat er nog moet gebeuren, maar af en toe beseffen hoe ver ge ondertussen al geraakt zijt.
En die bestralingen? Wel, die mogen straks eventuele verdwaalde kankercellen nog een definitief uitzettingsbevel bezorgen. 😂 Kwestie van zeker te zijn dat er nergens nog eentje denkt dat hij een vakantieverblijf gevonden heeft.
De Hoop die ik tijdens mijn behandelingen zo hard nodig had, kreeg vandaag plots een heel andere betekenis. Het was niet langer alleen hopen dat alles goed zou komen. Het was eindelijk mogen genieten van een fantastisch resultaat.
Uitgerekend op de Dag tegen Kanker
En alsof dat allemaal nog niet bijzonder genoeg was, viel deze fantastische uitslag samen met de Dag tegen Kanker op 15 oktober. Een dag waarop aandacht wordt gevraagd voor mensen die met kanker geconfronteerd worden en voor iedereen die hen tijdens dat traject ondersteunt.
Toen ik mij dat realiseerde, vond ik het bijna symbolisch. Maandenlang had ik mijn verhaal gedeeld om anderen een hart onder de riem te steken. Over mijn diagnose, mijn behandelingen, de moeilijke dagen en natuurlijk ook de grappige situaties die onderweg gebeurden. En uitgerekend op deze dag mocht ik eindelijk zo’n positieve boodschap brengen.
Want achter iedere diagnose zit een mens. Iemand met een gezin, een partner, dromen, plannen en een leven dat plots helemaal overhoop wordt gehaald. En rondom die persoon staan vaak nog zoveel andere mensen die mee hopen, mee vrezen en mee aftellen naar goed nieuws.
Daarom wilde ik dit moment niet alleen voor mezelf houden. Ik wilde het delen met iedereen die de afgelopen maanden mijn verhaal gevolgd had. Niet om te doen alsof ieder kankertraject hetzelfde verloopt, maar om te tonen dat er ook na bijzonder moeilijke maanden opnieuw mooie dagen kunnen komen.
Voor iedereen die momenteel midden in de behandelingen zit, wilde ik vooral één boodschap meegeven: blijf de Hoop koesteren, ook wanneer het even moeilijk is om vooruit te kijken. Niemand kan voorspellen hoe een persoonlijk traject zal verlopen, maar ik hoop oprecht dat ook jullie zulke prachtige momenten mogen beleven.
Dankbaar voor iedereen die meegevochten heeft
Zo’n uitslag krijgt ge natuurlijk niet alleen. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle artsen, verpleegkundigen en andere zorgverleners die mij de afgelopen maanden geholpen hebben. Voor hun kennis, hun geduld en de manier waarop ze mij door dat hele traject begeleid hebben.
Maar ook voor Glenn, mijn kinderen, familie, vrienden en alle mensen die mijn verhaal volgden. Voor de berichtjes, de lieve woorden, de aanmoedigingen en soms gewoon een grappige reactie op een van mijn gekke uitspraken.
Ik heb de afgelopen maanden zoveel Liefde mogen ontvangen. En geloof mij, dat vergeet ge niet zomaar. Wanneer ge door zo’n periode gaat, ontdekt ge pas hoeveel kleine gebaren kunnen betekenen.
Vandaag voelde ik vooral dankbaarheid. Voor de kans die ik gekregen had, voor het resultaat van mijn behandeling en voor alle mensen die samen met mij naar deze dag hadden toegeleefd.
Maar mijn verhaal is nog lang niet uitverteld…
En toch voelde deze dag niet alleen als het einde van een zwaar hoofdstuk. Er hing ook iets nieuws in de lucht. Want terwijl ik de afgelopen maanden bezig was geweest met mijn behandelingen, waren er achter de schermen nog andere plannen gegroeid.
Ideeën die begonnen waren vanuit mijn eigen ervaringen. Vanuit de behoefte om anderen te steunen, om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken en om met een beetje humor soms het ijs te breken.
Ik had ondertussen al heel wat voorbereidingen getroffen en voelde dat het stilaan tijd werd om die plannen met de buitenwereld te delen. Maar dat verhaal verdiende zijn eigen moment.
Dus hield ik op 15 oktober nog één klein nieuwtje achter de hand. Want morgen zou ik iets vertellen over een nieuw hoofdstuk. Eentje dat tijdens mijn kankertraject stilletjes vorm had gekregen en waar ik ontzettend veel zin in had.
Maar vandaag? Vandaag draaide alles om dat ene fantastische nieuws.
HET ZWARTE BEEST IS ERUIT! 🥳❤️
En voor het eerst in maanden kon ik met een heel andere blik naar de toekomst kijken. Niet omdat alle zorgen plots verdwenen waren, maar omdat ik eindelijk mocht genieten van het resultaat waar ik zo hard voor gevochten had.
Sterker dan de diagnose. Letterlijk. 💛





