Steun tijdens kanker: soms zit de grootste kracht in kleine momenten ❤️

Na de begrafenis van mijn haar, een tweede operatie aan mijn port-a-cath en een verjaardagschemo zou ik bijna denken dat het leven mij eindelijk eens een rustig weekje gunde. Maar kanker houdt nu eenmaal geen rekening met mijn agenda en mijn lichaam al helemaal niet.

Toch begon ik iets belangrijks te beseffen. Hoe zwaar dit traject soms ook is, ik hoef het niet alleen te dragen. De steun die ik krijg van de mensen rondom mij betekent meer dan ik ooit in woorden kan uitleggen. Soms zit die niet in grote gebaren, maar gewoon in iemand die naast mijn ziekenhuisbed zit of een kind dat begint te stralen wanneer het mij ziet.

16 mei – Ook zonder haar mag ik mezelf graag zien

Een week na de begrafenis van mijn haar keek ik anders naar mezelf. Letterlijk, want mijn blonde lokken waren verdwenen, maar ook figuurlijk. Ik had mezelf altijd beschouwd als iemand die doorgaat, niet snel opgeeft en overal het beste van probeert te maken. Alleen begon ik te ontdekken dat sterk zijn ook een andere kant heeft.

Ik mocht verdrietig zijn, mezelf even niet herkennen en huilen zonder dat dit betekende dat ik minder sterk was. Steun krijgen van anderen is prachtig, maar mezelf een beetje zachtheid gunnen bleek minstens even belangrijk.

Want eerlijk? Ik was soms behoorlijk streng voor mezelf. Mijn hoofd wilde vooruit, terwijl mijn lichaam ondertussen een heel ander programma draaide. Wanneer ik in de spiegel keek, zag ik nog niet altijd de vrouw die ik gewend was, maar waarom zou ik mezelf afrekenen op iets waar ik niet voor gekozen had?

Ik had ondertussen twee chemokuren achter de rug, mijn haar verloren en een tweede operatie ondergaan. Misschien mocht ik ook gewoon eens trots zijn op mezelf.

Er zijn mensen die veel minder kansen krijgen dan ik. Ouders die een kind moeten missen, kinderen die vechten tegen een ziekte waarvoor geen genezing meer mogelijk is. Dat besef kwam regelmatig binnen en zette alles in perspectief. Ik had nog kansen, ik had hoop en ik had mensen rondom mij die mij met ongelofelijk veel Liefde omringden.

Dus probeerde ik mezelf iets te zeggen wat ik tegen een vriendin zonder aarzelen zou zeggen: Je doet dat goed, meisje. Echt goed. Misschien was dat wel een vorm van steun die ik mezelf veel vaker moest geven.

24 mei – Van patiënt naar wandelende encyclopedie 😂

Ondertussen kreeg ik steeds meer vragen over mijn behandeling. Hoe verloopt chemo eigenlijk? Waarom moet er telkens bloed geprikt worden? Wat is een port-a-cath en waarom zijn er zoveel onderzoeken nodig? Eerlijk gezegd wist ik daar vóór mijn diagnose zelf amper iets van.

Een port-a-cath? Een poortkatheter? Ik had waarschijnlijk gedacht dat het iets met een haven te maken had. 😂

Maar ondertussen had ik er eentje onder mijn huid zitten, inclusief een nogal avontuurlijk slangetje en mijn eigen Slockprocedure. Daarom besloot ik om in mijn Facebookgroep af en toe een Wist je dat…? te delen, met gewone, begrijpelijke uitleg over de dingen waarmee ik als patiënt geconfronteerd werd.

Geen ingewikkelde medische termen, maar mijn ervaringen, aangevuld met wat ik tijdens mijn behandeling leerde. Zo legde ik uit dat een port-a-cath een klein reservoir onder de huid is, verbonden met een slangetje in een groot bloedvat. Via dat poortje kunnen ze chemo en andere medicatie toedienen, zonder telkens opnieuw een ader in mijn arm te moeten zoeken. Het aanprikken kan vervelend zijn, maar gelukkig mocht ik vooraf een verdovende pleister gebruiken.

Ik vond het belangrijk om die informatie te delen, omdat ik misschien iemand kon geruststellen die nog aan zijn behandeling moest beginnen. Of familieleden kon helpen om beter te begrijpen wat hun dierbare meemaakte. Want steun hoeft niet altijd een knuffel te zijn; soms begint het gewoon met begrijpen wat iemand doormaakt.

En als mijn ziekenhuisabonnement dan toch zo uitgebreid was, kon ik er evengoed iets nuttigs mee doen! 😉

29 mei – Chemo drie en eindelijk een beetje goed nieuws

Vrijdag 29 mei was het tijd voor chemo nummer drie. Zoals bij elke behandeling moest eerst mijn bloed gecontroleerd worden. Rode en witte bloedcellen en andere belangrijke waarden werden nagekeken, want pas wanneer de resultaten voldoende goed waren, mocht de volgende kuur doorgaan.

Gelukkig stonden mijn bloedwaarden goed en kreeg ik groen licht! Dat betekende dat ik ondertussen over de helft van mijn vier zware EC-kuren zat. Allee, over de helft van dát hoofdstuk toch. Er stond nog genoeg op de planning, maar ik wilde ook de kleine overwinningen vieren.

Het aanprikken van mijn port-a-cath verliep wat moeizamer, maar uiteindelijk was ik aangesloten. En er was iets dat mij enorm veel moed gaf: ik voelde dat de vergrote klier in mijn oksel kleiner werd.

Natuurlijk moest de arts dat nog verder beoordelen, maar voor mij voelde het als een eerste teken dat de chemo iets aan het doen was. Eindelijk eens iets positiefs waar ik me aan kon optrekken!

Glenn was opnieuw mee. Terwijl ik mijn behandeling kreeg, werkte hij gewoon verder naast mijn bed. Mijn vaste steun en toeverlaat, altijd in de buurt.

Het lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Hij had zijn eigen werk en verantwoordelijkheden, maar maakte toch telkens ruimte om er voor mij te zijn. Die aanwezigheid gaf mij rust, want ik hoefde niet voortdurend te praten. Weten dat hij er was, was genoeg.

Dat is voor mij echte Steun: niet alles kunnen oplossen, maar wel blijven zitten wanneer het moeilijk wordt.

En ondertussen begon ik alweer af te tellen. Niet naar mijn volgende chemo, maar naar de dag waarop ik opnieuw een Duvel mocht drinken. Prioriteiten, hé! 🍺😂

30 mei – Loodzware benen, maar een hart vol trots

De dag na mijn derde chemo voelde ik de gevolgen alweer. Ik was moe, had weinig energie en mijn benen leken wel van lood gemaakt. Mijn lichaam had duidelijk geen zin in uitstapjes, maar Felien had een schooloptreden en dat wilde ik voor geen geld missen.

Dus verzamelde ik mijn energie en ging ik kijken. Niet omdat ik mij geweldig voelde, maar omdat ik daar als mama wilde staan.

Toen Felien mij zag, lichtte haar gezichtje helemaal op. Op dat moment verdwenen mijn vermoeidheid en zorgen even naar de achtergrond, want ik zag alleen mijn dochter die zo blij was dat haar mama erbij was.

En alsof het universum voor één keer de perfecte soundtrack had gekozen, trad ze op het liedje Don’t You Worry, Everything’s Gonna Be Alright op. Hoe toepasselijk kon het zijn?

Daar stond ik dan, een dag na mijn chemo, met loodzware benen en tranen die niet ver weg waren. Maar mijn hart was zo vol.

Ik was gekomen om háár steun te geven en zonder dat ze het besefte, gaf zij mij minstens evenveel terug. Dat zijn momenten die geen enkele behandeling mij kan afnemen.

Ik voelde zoveel Dankbaarheid. Voor mijn gezin, voor Glenn, voor de mensen die mij berichtjes stuurden en voor iedereen die op zijn eigen manier aan mij dacht.

Niet iedereen wist altijd wat te zeggen en dat hoefde ook niet. Een eenvoudig berichtje, een vraag hoe het ging of gewoon samen lachen kon al voldoende zijn. Want steun zit vaak in de kleinste dingen.

Misschien was dat wel de belangrijkste les van deze twee weken. Ik hoefde niet iedere dag de sterke vrouw uit te hangen, maar mocht ook degene zijn die hulp kreeg, die even moest rusten of gewoon een arm om zich heen nodig had.

Mijn behandeling was nog lang niet voorbij en er stonden nog heel wat ziekenhuisbezoeken en chemokuren op de agenda. Maar ik begon stilaan te begrijpen hoeveel verschil steun kan maken.

Soms geeft iemand mij moed, soms geef ik die moed terug en soms doet een klein meisje dat gewoon door naar haar mama te glimlachen.

De batterij was misschien bijna leeg, maar mijn hart? Dat zat weer helemaal vol. ❤️