Nog één onderzoekje… en nog één… en nog één

Ik dacht dat ik ondertussen zowat elk toestel van het ziekenhuis vanbinnen had gezien. Maar blijkbaar hadden ze nog een paar verrassingen voor mij. Mijn agenda stond vol met afspraken, mijn armen waren een speldenkussen en het behandelplan waar ik zo naar uitkeek, bleef maar opschuiven. Ik wou vooruit. Liefst gisteren al. Alleen had mijn zwart beest blijkbaar een abonnement op extra onderzoeken genomen.

Mijn zwart beest recht in de ogen

Op 7 april mocht ik opnieuw naar de echo. Nog altijd geen definitief behandelplan, wel weer een afspraak. En eerlijk? Ik zag dat toestel liever terug toen ik zwanger was. Toen lag ik daar te kijken naar een klein wondertje. Nu lag ik te kijken naar iets wat absoluut niet welkom was in mijn lijf.

Ik had een slechte nacht achter de rug, want ik wist dat er ook puncties zouden gebeuren. En daar keek ik niet bepaald naar uit. Op het scherm zag ik eindelijk mijn zwart beest. Ik heb ernaar gekeken en in gedachten gezegd: ‘Gij gaat eraan.’ Niet meteen een vriendelijk kennismakingsgesprek, maar het moest ook niet gezellig worden.

Onder de grote aangetaste lymfeklier zat nog een gezwollen klier, te diep om veilig aan te prikken. Ook bij mijn sleutelbeen zagen ze een gezwollen klier. Daar bleven ze eveneens af. De punctie van de tumor in mijn borst ging wel door. De verdoving werkte prima… voor de eerste drie centimeter. Alleen zat die boosdoener wat dieper. Drie prikken later wist ik weer waarom ik dit niet als hobby zou kiezen. Amai, dat deed pijn.

Thuis was ik wat misselijk en draaierig. Van de spanning waarschijnlijk. En nee, deze keer niet van de Duvel. Daar kies ik tenminste zelf voor. 😅 Een Dafalgan en een paar uur later ging het gelukkig beter. Ik had mijn zwart beest gewaarschuwd, maar voor een definitief behandelplan moesten we nog even verder zoeken.

De microgolf en de beruchte PET-scan

Op 10 april was mijn lever opnieuw aan de beurt. Ook dit onderzoek moest meer duidelijkheid geven voor het behandelplan. MRI-nummer… geen idee meer. Ik ben de tel ondertussen kwijt. Deze keer voelde ik mij een bordje eten dat in de microgolf wordt opgewarmd. Nog wat kaas erover en ik was klaar om opgediend te worden. 🧀

De verpleegkundige prikte zo vlot dat ik haar meteen voor het kampioenschap darts had ingeschreven. Triple achttien, zonder twijfel. Daarna een halfuur in de tunnel. Ik lag bijna te wachten tot iemand ‘PING!’ zou roepen. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat ze mijn lever goed bekeken. Hoe meer duidelijkheid, hoe beter het behandelplan kon worden afgestemd.

Op 14 april kwam het onderzoek waar ik misschien nog het zenuwachtigst voor was: de PET-scan. Zonder die uitslag bleef het behandelplan nog even hangen. Daarmee wilden ze controleren of het zwart beest zich nog ergens anders had genesteld. En ja, dat is spannend. Je kunt er grappen over maken, maar ergens zit die schrik toch mee in de auto.

Bij aankomst probeerde ik bijna mijn identiteitskaart in de parkeerautomaat te steken. Glenn lag dubbel. Ik ook. Typisch ik: mijn hoofd was duidelijk al aan het oefenen voor een vakantie. In de wachtzaal vroeg ik me af wat de verhalen waren van al die andere mensen. Mijn sociale kant stond klaar voor een klappeke, maar vijf minuten later was het al mijn beurt.

Een lieve verpleegkundige legde alles uit, ‘van naald tot draad’. Waarop ik natuurlijk vroeg waar die draad dan precies zat. Gelukkig kon ze ermee lachen. Na de inspuiting met radioactieve stof moest ik een uur rustig blijven: niet praten, niet lezen, niet op mijn gsm en liefst ook niet te veel denken. Euh… wat blijft er dan nog over? Na een slapeloze nacht was de oplossing simpel: ik deed een dutje.

Daarna nog twintig minuten in de scanner, een warm gevoel van het contrastmiddel en klaar. Mijn radiologiebingokaart was eindelijk bijna vol. Alleen ontbrak nog het belangrijkste vakje: behandelplan. Want hoe graag ik ook lachte, ik wou vooral weten hoe we die Kanker gingen aanpakken.

Eindelijk een plan. En een diepe ademhaling.

Op 15 april kwam er eindelijk richting. Het behandelplan begon vorm te krijgen. Niet de operatie eerst, zoals ik zelf had gehoopt, maar Chemo vóór de operatie. Dat was even slikken. Ik had dat ding het liefst onmiddellijk uit mijn lijf laten halen. Maar de bedoeling was dat de tumor en de aangetaste klieren eerst zouden krimpen, zodat de operatie mogelijk minder ingrijpend kon worden.

Mijn behandelplan bleek bovendien de full-optionversie: chemo, operatie, bestraling en hormoontherapie. Misschien later nog een extra ronde, afhankelijk van de resultaten. Ik had de volledige bingokaart gewonnen, alleen was de hoofdprijs niet bepaald iets waar je blij van wordt. Toch voelde ik ook opluchting. Eindelijk konden we beginnen terugvechten. En de eerste behandeling stond gepland op 24 april.

Voor het zover was, konden Glenn en ik nog even naar Egypte. Een korte, heerlijke onderbreking waarin ik mijn hoofd wat kon leegmaken. Ik had gerust langer willen blijven, maar het ziekenhuis had mijn agenda alweer opgeëist. Op 22 april stonden er vier afspraken op één dag. Dat behandelplan begon serieus op een voltijdse job te lijken.

Eerst een echo van mijn hart. Goed nieuws: sterk genoeg voor wat eraan kwam. Er bleken wel twee lekkende hartkleppen te zijn, maar volgens de arts was dat niets ernstigs en moest het opgevolgd worden. Blijkbaar ben ik zelfs vanbinnen een beetje open en eerlijk. 😅

Daarna plaatsten ze clips in de tumor en de aangetaste lymfeklieren. Een soort markeringen voor later, voor het geval de behandeling zo goed zou werken dat ze de plek niet meer terugvonden. Kijk, dát vond ik nu eens een gedachte waar ik mij aan wilde vasthouden.

Vervolgens naar de pruikenwinkel. Ik voelde me er meteen op mijn gemak. En natuurlijk vond ik niet één, maar twee pruiken mooi. Tussen alle miserie zat ik daar met een luxeprobleem: kiezen tussen twee kapsels. Wie had dat gedacht?

Om twee uur volgde het gesprek met de oncologe. Nu werd het behandelplan heel concreet. Vier stevige chemobehandelingen om de twee weken, daarna twaalf weken wekelijks een andere chemo. Vervolgens de operatie, bestraling en hormoontherapie. En daarbovenop een vervroegde menopauze. Vapeurs en stemmingswisselingen inbegrepen. Een all-inpakket waar ik toch echt niet voor had getekend.

Ze legde ook uit waarop ik moest letten, zoals koorts van 38 graden: dan moest ik meteen contact opnemen. Plots ging het niet meer alleen over afspraken, maar over hoe ons hele gezin rond het behandelplan zou moeten leven. Ook voor Felien zouden we soms moeten puzzelen. En dan kwam die vraag binnen: zou ik na dit alles nog dezelfde zijn?

Misschien niet helemaal. Misschien met minder haar, een andere conditie en wat extra bagage. Maar ik hoopte vooral mezelf te blijven. Met dezelfde koppigheid, dezelfde liefde en dezelfde Kracht om vooruit te gaan. Ik had mijn kinderen, mijn mensen en vooral Glenn naast mij. Dat maakte het niet minder spannend, maar wel draaglijker.

Op 23 april wist ik eindelijk wat er de volgende ochtend ging gebeuren. Eerst de poortkatheter, daarna de eerste chemo. Het behandelplan lag op tafel. Het zwart beest was gewaarschuwd. En ik? Ik was bang, vastberaden en klaar om eraan te beginnen. Met een lach waar het kan, en met alles wat ik in mij heb waar het moet. ❤️