De roze doos die plots een heel andere betekenis kreeg

Soms zijn het niet de grote dingen die je raken. Niet de scans, de dokters of de moeilijke woorden. Soms is het gewoon een doos. Een roze doos, om precies te zijn.

Op 26 maart kreeg ik eindelijk mijn Think Pink-box. Ik had er zelf een beetje op aangedrongen, want normaal krijg je die pas wanneer je behandeltraject duidelijk is. Maar er zat een boekje in dat ik heel graag wilde lezen. En wie mij kent, weet dat geduld niet bepaald mijn sterkste kant is. Dus ja, ik wou die doos. Liefst gisteren al. 😅

Bijna trots liep ik ermee het ziekenhuis buiten. Tot ik tegen Glenn zei: ‘De laatste keer dat ik met zo’n box buitenkwam, was met de roze doos.’ De mama’s onder ons weten meteen wat ik bedoel. Alleen voelde deze doos helemaal anders. De ene roze doos kondigt een nieuw leven aan. Deze bracht vooral informatie over een leven dat plots helemaal op zijn kop stond. En daarmee kwam ook de onzekerheid weer naar boven.

Plannen maken met een groot vraagteken

We hadden zoveel plannen. Reizen waar we naar uitkeken. Een cursus die ik graag wilde volgen. Een feestje voor iedereen die ons met de verhuis had geholpen. Een concert met mijn twee kleinste meisjes. Gewone dingen, eigenlijk. Dingen die je zonder nadenken in je agenda zet omdat je ervan uitgaat dat ze gewoon doorgaan.

En ineens stond achter elk plan een vraagteken. Na een zwaar jaar hadden Glenn en ik eindelijk uitgekeken naar wat rust. Even weg, samen genieten, bouwen aan onze toekomst. En dan komt kanker daar ongevraagd tussen gefietst. Geen uitnodiging, geen afspraak. Gewoon: hallo, hier ben ik, ik zal jullie plannen eens door elkaar schudden. Bedankt hé. 🙄

Die onzekerheid ging niet alleen over de uitslagen van mijn onderzoeken. Ze ging ook over alles wat we misschien moesten uitstellen. Die onzekerheid kroop ook in de kleinste dagelijkse dingen. Een reis kun je verplaatsen. Een feestje ook. Maar het gevoel dat iemand anders plots je agenda beheert? Daar had ik het moeilijk mee.

En die Think Pink-box was dan wel een van de meest bijzondere Cadeaus die ik ooit gekregen had, toch had ik hem liever nooit nodig gehad. Hij was tegelijk lief, nuttig en confronterend. In de auto kreeg ik vochtige ogen. Nog net geen echte tranen, maar het scheelde niet veel.

Gelukkig zat Glenn naast mij. Mijn sterke schouder, mijn rustpunt. Hij hoeft niet altijd iets te zeggen. Soms is het genoeg dat hij er gewoon is, ook wanneer ik eerst nog een grap maak en vijf minuten later plots stil word. Liefde zit soms niet in grote verklaringen, maar gewoon in iemand die je hand vasthoudt wanneer je zelf even niet weet wat te zeggen.

Die avond wilde ik even in mijn cocon kruipen. Thuis zijn, samen met mijn ventje, zonder stoere uitspraken. Want ja, de onzekerheid kwam ook bij mij binnen. Ik ben graag bezig, maak graag plannen en wil vooruit. Nu wist ik niet eens hoe de komende maanden eruit zouden zien. Maar één ding wilde ik niet: al onze dromen zomaar weggooien. Misschien kwam die reis later. Misschien dat feestje volgend jaar. Uitstel is geen afstel. Dat bleef ik mezelf vertellen, zelfs wanneer de onzekerheid weer de kop opstak.

Mijn agenda wordt een medische bingokaart

Op 1 april dacht ik dat er eindelijk wat rust zou komen. Haha. Grapje zeker? De telefoon ging: mijn gynaecoloog. Er mochten nog twee onderzoeken bij. Ik begon stilaan te vermoeden dat ze in het ziekenhuis een bingokaart hadden liggen. Echo borst? Check. CT-scan? Check. Botscan? Check. MRI? Check. Oei, nog geen volle kaart? Kom, we plannen er nog twee bij! BINGO! Alleen krijg je hier blijkbaar geen mooie prijs, hoogstens een nieuwe afspraak. 😂

Dinsdag zou ik opnieuw een echo van mijn borst krijgen, met een punctie. Vrijdag stond er ook nog een MRI van mijn lever gepland. Die lever had ondertussen meer aandacht gekregen dan een BV op de rode loper. Mijn Sarcasme draaide overuren, maar onder al die grapjes begon de onzekerheid serieus te knagen. Zou ik vrijdag eindelijk weten welke behandeling ik kreeg? Of kwam er opnieuw iets tussen?

Ik wilde gewoon vooruit. Weten wat er ging gebeuren, mijn hoofd voorbereiden en liefst een planning maken. De controlefreak in mij werd stilaan zot. Probeer maar eens iets te organiseren wanneer iemand anders voortdurend de datums verandert. De onzekerheid maakte me niet alleen bang, maar ook ongeduldig. Ik kon niets versnellen. Alleen opdagen, meewerken en wachten op het volgende telefoontje. De onzekerheid bepaalde voorlopig het ritme.

En wachten klinkt zo eenvoudig. Je zit toch gewoon thuis? Maar ondertussen draait je hoofd op volle toeren. Wat gaan ze vinden? Wanneer begint de behandeling? Hoe ga ik mij voelen? Wat zal er nog kunnen? De onzekerheid maakt van een gewone dinsdag soms een dag waarop je honderd vragen hebt en geen enkel antwoord.

Take 47: nog altijd geen behandelplan

Op 3 april was het dan zover. Dacht ik. Vandaag zou ik eindelijk mijn behandelplan krijgen. In mijn hoofd was dit de grote finale van onze ziekenhuisserie. Na zoveel afleveringen mocht er toch stilaan een ontknoping komen?

Maar nee hoor. De onzekerheid bleef. Er was nog geen definitief plan. We kregen wel een eerste idee van wat mij mogelijk te wachten stond: een borstbesparende operatie, een okselruiming, bestralingen en waarschijnlijk chemotherapie. Alleen lag de volgorde nog niet vast. Dat zijn woorden die je kent, maar die plots heel anders klinken wanneer ze over jezelf gaan.

Toch voelde ik ook een klein beetje opluchting. Eindelijk zagen we een richting. Tot we nog maar net buiten waren en de gynaecoloog ons terugriep. ‘Kun je nog eens meekomen?’ Allee, daar gaan we weer. Tijdens het oncologisch overleg hadden ze beslist dat er ook nog een PET-scan nodig was. Mijn bingokaart was blijkbaar nog altijd niet vol.

Dus opnieuw datums in de agenda: op 7 april een echo van mijn borst, op 10 april een MRI van mijn lever, op 14 april een PET-scan en op 16 april weer overleg met de gynaecoloog. Misschien zouden we dan eindelijk het volledige behandelplan kennen. Misschien. Dat woord begon ik ondertussen behoorlijk beu te worden.

Ik begreep natuurlijk waarom de artsen zorgvuldig wilden zijn. Ze moesten zo goed mogelijk weten waar ze mee te maken hadden. Mijn verstand snapte dat perfect. Mijn geduld iets minder. Want die onzekerheid voelde soms eindeloos. En mijn armen? Die vroegen zich waarschijnlijk af of ik een dartbord was. Triple twintig, triple twintig, bullseye! 🎯

De onzekerheid verdween er niet door. Ik was niet altijd sterk, niet altijd vrolijk en soms gewoon bang. Maar ik wilde blijven lachen waar dat kon. Niet omdat ik alles licht opnam, wel omdat het mij hielp om de dag door te komen. Ik wilde niet dat al die onderzoeken ook mijn hele persoonlijkheid zouden opslokken.

En gelukkig was er Glenn. We konden samen zuchten, samen lachen en af en toe gewoon samen zwijgen. Dat veranderde niets aan de afspraken op mijn kalender, maar het maakte het wachten wel draaglijker. Ik hoefde niet voortdurend de sterke te spelen.

Ik wist nog niet hoe zwaar de komende maanden zouden worden. Ik wist niet wanneer we opnieuw op reis konden, wanneer dat feestje zou doorgaan of hoe mijn behandeling er precies zou uitzien. De onzekerheid mocht voorlopig meerijden, maar ze kreeg niet het stuur in handen.

Die roze doos herinnerde mij eraan dat mijn leven een onverwachte richting had genomen. Niet dat mijn verhaal voorbij was. Integendeel. We waren nog maar net begonnen. ❤️