Haarverlies door chemo: de begrafenis van mijn haar. Ja, je leest het goed! ⚰️😂

Er zijn van die momenten waarop ik denk: het leven kan toch niet nóg zotter worden? En dan komt kanker langs, gooit mijn planning overhoop en zorgt ervoor dat ik op een zaterdagmiddag de begrafenis van mijn eigen haar organiseer. Welkom in mijn wereld! 😂

Haarverlies door chemo was iets waarvan ik wist dat het eraan zat te komen. Maar weten dat ik mijn haar zou verliezen en het daadwerkelijk zien gebeuren? Dat zijn twee totaal verschillende dingen. En omdat ik niet iemand ben die braaf zit te wachten tot het leven beslist wat er gebeurt, had ik een plan. Maar eerst moest ik nog even langs het ziekenhuis. Want blijkbaar was mijn medische abonnement nog niet uitgebreid genoeg.

8 mei – Mijn port-a-cath had andere plannen

Vrijdag 8 mei. Tweede chemo op de planning. Ik was er klaar voor. Pilletje tegen de misselijkheid gekregen, geïnstalleerd in mijn ziekenhuisbed en de naald in mijn port-a-cath. Laat die tweede cocktail maar komen!

Alleen kwam er geen bloed terug toen de verpleegkundige de port-a-cath controleerde. En toen ze probeerden te spoelen, voelde ik plots een felle steek in mijn borstkas. Dat leek me niet bepaald de bedoeling.

Dus mocht ik alweer richting CT-scan. Ondertussen hebben ze meer binnenfoto’s van mij dan ik selfies op mijn gsm heb staan. 😂

Het verdict? Het slangetje van mijn port-a-cath zat niet waar het hoorde. In plaats van in een groot bloedvat was het in een kleiner bloedvat terechtgekomen. Aha! Dat verklaarde dus ook waarom ik al die tijd pijn had rond mijn port-a-cath.

En aangezien chemo niet bepaald een onschuldig fruitsapje is, werd de behandeling uitgesteld. Ik was teleurgesteld. Echt teleurgesteld. Nog maar aan mijn tweede chemo en mijn planning liep al vertraging op. De controlefreak in mij kreeg bijna kortsluiting.

Maandag zou ik opnieuw geopereerd worden om het slangetje goed te leggen. Woensdag een nieuwe poging voor chemo nummer twee. Maar eerst stond er zaterdag nog iets héél bijzonders op de agenda.

9 mei – Een begrafenis met een hoek af

Haarverlies door chemo is voor veel mensen een van de meest zichtbare gevolgen van kanker. Voor mij voelde het alsof de ziekte stilaan ook aan de buitenkant zichtbaar werd. Mijn haar begon uit te vallen. En ik wilde niet iedere ochtend opnieuw moeten ontdekken hoeveel haren er op mijn kussen lagen.

Dus besloot ik zelf het moment te kiezen. Als mijn haar dan toch moest vertrekken, zou het niet stilletjes langs de achterdeur verdwijnen. Nee hoor. We gingen er een begrafenis van maken! ⚰️

Een echt haarkistje, zorgvuldig uitgekozen muziek, een ceremonie en mijn gezin en enkele dierbare vriendinnen erbij. En omdat ik blijkbaar nog niet zot genoeg was, besloot ik de begrafenis ook live uit te zenden in mijn Facebookgroep.

Rond 13 uur was het zover. Mijn blonde lokken, die jarenlang stijltangen, goedkope shampoo en allerlei slechte beslissingen hadden overleefd, moesten eraan geloven.

Het werd een namiddag met tranen. Maar ook met gelach. Want haarverlies door chemo is verdrietig. Daar moeten we niet flauw over doen. Maar ik wilde niet dat verdriet het enige was wat ik van die dag zou onthouden.

Gelukkig blijft Humor voor mij een manier om met moeilijke situaties om te gaan. Toen mijn haar afgeschoren was, kwamen mijn vriendinnen mijn kale hoofd versieren met lippenstiftkusjes. Daarna volgde een heuse pruikenwissel. Van een emotioneel afscheid naar een hoop hilariteit. Typisch ik, zeker? 😂

En weet je wat het bijzonderste was? Dat ik dit mocht beleven met de mensen die mij zo graag zien. Haarverlies door chemo had mij iets afgenomen, maar die namiddag kreeg ik er ook iets voor terug: een herinnering vol warmte, verbondenheid en liefde.

En ondertussen had zelfs de krant mijn nogal ongewone begrafenis ontdekt! Dus kwam ik op deze manier in de krant. we hebben dan ook maar enkele exemplaren gekocht.

Zonder pruik, zonder masker

Maar de moeilijkste momenten spelen zich niet altijd af voor een camera. Soms gebeuren ze gewoon thuis, wanneer niemand kijkt.

Na de begrafenis kwam er zo’n moment met Glenn. We hadden een fijne, speelse avond samen. Maar ik hield mijn pruik op. Bewust. Ik wist dat haar voor hem belangrijk was. En ergens was ik bang dat hij mij zonder haar anders zou bekijken.

Haarverlies door chemo had mijn spiegelbeeld veranderd. Maar zou het ook veranderen hoe mijn ventje mij zag?

Toen vroeg hij zachtjes of ik mijn pruik wilde afzetten. En ik brak. Niet een beetje. Ik begon echt te huilen. Ik voelde me zo kwetsbaar. Zo naakt. Alsof ik plots nergens meer achter kon schuilen. Voor het eerst kwam het besef keihard binnen: dit is mijn werkelijkheid.

Ik heb kanker. Ik heb geen haar meer. En ik herken mezelf niet altijd. Ik was bang dat hij me minder mooi zou vinden. Minder vrouw. Minder mezelf.

Maar Glenn nam me vast. Hij zei dat hij míj naast zich wilde. Niet iemand die zich voor hem moest verstoppen. Dat hij mijn veilige haven wilde zijn en nog altijd dezelfde vrouw zag op wie hij verliefd was geworden.

En daar lag ik dan. Kaal, huilend, helemaal ondersteboven. Maar tegelijkertijd voelde ik me ongelofelijk geliefd.

Dat is voor mij echte Liefde. Niet alleen samen lachen op de mooie dagen, maar ook blijven wanneer de tranen komen. Haarverlies door chemo kon mijn uiterlijk veranderen, maar niet de liefde die tussen ons zat. Soms zijn het net die momenten waarop ik me het kwetsbaarst voel, dat ik ontdek hoe rijk ik eigenlijk ben. Niet door wat ik bezit. Maar door wie er naast mij blijft liggen. ❤️

11 mei – De geboorte van de Slockprocedure 😂

Maandag 11 mei. Tijd voor operatie nummer twee aan mijn port-a-cath. Alsof één keer niet genoeg was!

Alleen bleek ik door alle haast niet eens correct op de planning te staan. Natuurlijk niet. Waarom zou er bij mij eens iets gewoon vlot verlopen? Er werd druk gebeld en uiteindelijk kon de ingreep toch doorgaan.

Het slangetje moest opnieuw op de juiste plaats gebracht worden. En deze keer werd alles extra zorgvuldig nagekeken door de arts die mijn port-a-cath oorspronkelijk geplaatst had.

Die vertelde dat hij zoiets nog nooit had meegemaakt. Blijkbaar had mijn port-a-cath besloten om een medisch unicum te worden. Alsof ik nog niet speciaal genoeg was! 😂

Maar het belangrijkste: de operatie was geslaagd! Het slangetje zat eindelijk waar het hoorde.

En er kwam zelfs iets blijvends uit voort. Sindsdien nemen ze bij de controle ook telkens een foto van de zijkant, zodat ze beter kunnen zien of alles correct zit.

Ik heb die extra controle dan maar een naam gegeven: de Slockprocedure.

Ik moest toch iets achterlaten in het ziekenhuis, hé? Liefst geen organen of lichaamsdelen, dus dan maar een nieuwe procedure! 🤣

Met een correct geplaatste port-a-cath kon ik eindelijk weer vooruitkijken naar mijn tweede chemo.

13 mei – Verjaardagschemo, all-inclusive deluxe

En dan kwam woensdag 13 mei. Mijn verjaardag! 44 jaar.

Normaal hadden Glenn en ik op dat moment in Egypte gezeten. Met mijn voeten in het zwembad en een cocktail in mijn handen. Maar het leven had een ander all-inclusivepakket voor mij uitgekozen.

Chemo nummer twee. Op mijn verjaardag. Geen mojito’s, maar chemococktails rechtstreeks in mijn aders. 🍹💉

Glenn zat opnieuw trouw naast mijn ziekenhuisbed. Amorinova was uiteraard ook van de partij. En ondanks alles kon ik lachen.

Want ja, haarverlies door chemo had me ondertussen een nieuwe coupe bezorgd. Mijn vakantie was uitgesteld. Alee ja, we hebben een verkorte versie gehad net voor men behandeling… En mijn verjaardag zag er compleet anders uit dan gepland. Maar ik was er nog. Ik mocht 44 worden. En die zakjes aan mijn infuus hingen daar met één bedoeling: mij beter maken.

Ik begon te beseffen dat Kracht niet betekent dat alles altijd gemakkelijk gaat. Soms is het gewoon doorgaan, ook wanneer het leven een compleet andere richting uitgaat dan gepland.

Haarverlies door chemo zou niet bepalen wie ik was. Ik was nog altijd dezelfde zotte doos. Alleen met iets minder haar en een behoorlijk indrukwekkend ziekenhuisabonnement.

Level 44 unlocked! 🎉

En laat ons eerlijk zijn: op mijn leeftijd begint blijkbaar alles rechtstreeks in de aders te moeten werken. Botox, cafeïne, chemo… we zijn vertrokken! 😂

Haarverlies door chemo had mij geleerd dat sterk zijn niet betekent dat ik nooit mag huilen. Soms betekent het gewoon dat ik na die tranen opnieuw kan lachen. En dat was precies wat ik van plan was.

Nie neute, nie pleuje. We gaan verder. ❤️