Mijn laatste zware chemo: de Red Devil en de geboorte van Inge 2.0 ❤️

12 juni 2026. Een datum waar ik al een tijdje naar uitkeek, want vandaag stond mijn vierde en laatste zware EC-chemo op de planning. Vier behandelingen, telkens met twee weken ertussen, die mijn lichaam behoorlijk op de proef hadden gesteld. Deze keer voelde het toch anders. Na vandaag zou ik eindelijk een streep mogen trekken onder die eerste zware reeks. Niet onder mijn volledige behandeling, want er stonden nog twaalf wekelijkse chemokuren op het programma, maar wel onder een hoofdstuk dat ik niet bepaald voor mijn plezier had meegemaakt.

De rode kleur van één van de medicijnen leverde deze chemo in Amerika de bijnaam Red Devil op. En aangezien ik supporter ben van onze Rode Duivels, vond ik dat eigenlijk wel toepasselijk. Alleen hoopte ik dat deze rode duivel wat beter zou presteren dan onze nationale voetbalploeg soms doet. Misschien kon hij zelfs helpen om de finale te halen! 😂

De laatste Red Devil: vier op vier!

Toen ik die ochtend naar het oncologisch dagziekenhuis vertrok, wist ik dat er opnieuw een behandeling op mij wachtte, maar deze keer kon ik ook aftellen naar een afsluiting. De eerste reeks chemo had een duidelijk begin en nu kwam eindelijk het einde in zicht. Ik keek ernaar uit om die vierde behandeling te kunnen afvinken, ook al wist ik dat de dagen erna niet noodzakelijk gemakkelijk zouden worden.

Ik besloot deze keer ook een filmpje te delen van het moment waarop ik werd aangesloten op mijn port-a-cath. Niet om mensen te choqueren, maar omdat ik graag een eerlijk beeld wilde geven van wat er achter de schermen van een kankerbehandeling gebeurt. Voor mij was het ondertussen een vertrouwd onderdeel van mijn ziekenhuisbezoeken geworden, maar voor veel mensen is het iets wat ze nog nooit gezien hebben.

Het bijzondere aan die vierde chemo was vooral wat ze betekende. Ik was aan het einde gekomen van een reeks waar ik vooraf enorm tegenop had gezien. Natuurlijk was er opluchting, maar tegelijk voelde ik ook hoe vreemd het eigenlijk was geworden om behandelingen af te vinken alsof het gewone afspraken op mijn agenda waren. Een kankerbehandeling neemt zo’n grote plaats in je leven in dat dingen die vroeger ondenkbaar leken, plots bijna routine worden.

Toch was deze dag meer dan een medisch vinkje. Naast mijn laatste zware chemo had ik namelijk ook een afspraak bij de psychologe, en achteraf bekeken was dat misschien wel minstens even belangrijk voor mij.

Achter de glimlach en de grapjes

Het gesprek met de psychologe kwam op het juiste moment. De voorbije maanden was er zoveel gebeurd dat ik nauwelijks tijd had gehad om stil te staan bij wat alles met mij deed. Vanaf mijn diagnose leek mijn leven vooral te bestaan uit afspraken, onderzoeken, behandelingen en wachten op resultaten. Je gaat van het ene naar het andere en probeert ondertussen gewoon verder te doen, maar ergens onderweg vergeet je soms te vragen hoe het eigenlijk écht met jezelf gaat.

Wie mij volgde op Facebook, zag regelmatig mijn positieve berichten, mijn grapjes en mijn pogingen om ook tijdens deze periode te blijven lachen. En die vrolijke kant was echt. Ik wilde mijn gevoel voor humor niet verliezen en vond het belangrijk om anderen hoop te geven. Maar achter die glimlach zat ook iemand die af en toe worstelde met onzekerheid, verdriet en een lichaam dat niet meer deed wat ik ervan verwachtte.

Tijdens dat gesprek kon ik daar eindelijk wat meer bij stilstaan. Niet omdat ik plots een oplossing nodig had voor alles wat moeilijk was, maar omdat ik begon te beseffen dat ik niet voortdurend de sterke vrouw hoefde uit te hangen. Ik mocht erkennen dat deze periode zwaar was en dat de gebeurtenissen van de voorbije maanden mij veranderd hadden.

Want hoe positief je ook probeert te blijven, kanker doet iets met een mens. Je wordt geconfronteerd met vragen waar je vroeger misschien nooit bij stilstond. Je merkt hoe kwetsbaar je eigenlijk bent en hoe snel het leven een totaal andere richting kan uitgaan. Tegelijk ontdek je soms ook wat voor jou werkelijk belangrijk is.

De oude Inge en de geboorte van Inge 2.0

Tijdens die periode begon ik steeds meer te beseffen dat de oude Inge waarschijnlijk niet helemaal zou terugkomen. Niet omdat kanker gewonnen had of omdat ik mezelf kwijt was, maar omdat zo’n ingrijpende ervaring je kijk op het leven verandert.

Ik was altijd iemand geweest die graag bezig was, veel plannen maakte en het liefst alles tegelijk deed. Mijn hoofd stond zelden stil en ik had voortdurend ideeën over wat ik nog wilde ondernemen. Maar door de chemo werd ik verplicht om te vertragen. Mijn lichaam bepaalde plots wat haalbaar was, hoe graag ik zelf ook vooruit wilde.

En ergens begon ik te voelen dat niet alleen mijn lichaam aan het veranderen was, maar ook mijn prioriteiten. Waarom zou ik belangrijke dingen blijven uitstellen? Waarom zou ik zoveel rekening houden met wat anderen verwachten, terwijl het leven soms veel korter kan zijn dan je denkt?

Daar ontstond het idee van Inge 2.0. Geen compleet nieuwe vrouw, maar een andere versie van mezelf. Eentje die nog altijd graag lacht, waarschijnlijk nog altijd veel te veel praat en haar hart op de tong draagt. Maar ook eentje die bewuster wil kiezen voor wat haar gelukkig maakt en die kleine momenten niet meer zo vanzelfsprekend wil vinden.

Ik wilde niet alleen bezig zijn met overleven. Ik wilde vooral opnieuw leven, plannen maken en genieten van de mensen die mij dierbaar zijn. Dat besef maakte de moeilijke dagen niet ineens gemakkelijk, maar gaf mij wel iets om naar uit te kijken.

Bij Herstel denken we vaak aan lichamelijk beter worden. Maar ik begon te begrijpen dat herstel ook betekent dat je opnieuw moet ontdekken wie je bent na alles wat je hebt meegemaakt. Misschien hoefde ik niet voortdurend te verlangen naar mijn oude leven, maar mocht ik ook leren houden van de vrouw die ik stilaan aan het worden was.

Een hoofdstuk afgesloten, maar nog lang niet aan de finish

Toen ik die dag naar huis ging, had ik dus meer meegenomen dan alleen mijn laatste dosis zware chemo. Ik had ook iets meer inzicht gekregen in mezelf. Ik besefte dat ik niet voortdurend moest proberen terug te keren naar de vrouw die ik vóór mijn diagnose was. Misschien mocht ik ook gewoon nieuwsgierig zijn naar de vrouw die ik aan het worden was.

Natuurlijk bleef de onzekerheid aanwezig. Binnenkort zouden nieuwe onderzoeken moeten uitwijzen of de chemo voldoende effect had gehad. En daarna wachtte de volgende behandelfase, met twaalf wekelijkse kuren. Ik wist niet hoe mijn lichaam daarop zou reageren, maar ik hoopte dat het een iets zachtere rit zou worden.

Wat ik wel wist, was dat ik deze eerste zware reeks achter de rug had. Vier behandelingen die mij soms letterlijk in de zetel hadden geveld, maar die hopelijk precies deden waarvoor ze bedoeld waren.

Ik was dankbaar voor mijn behandelteam, voor Glenn en voor iedereen die mij bleef steunen. De Liefde en betrokkenheid rondom mij maakten een enorm verschil, zeker op de dagen waarop ik zelf wat minder moed had.

En met een flinke portie Hoop keek ik vooruit naar wat nog moest komen. Niet omdat ik zeker wist hoe alles zou aflopen, maar omdat ik voelde dat ik opnieuw een belangrijke stap had gezet.

De laatste Red Devil zat in mijn aderen, de vierde zware chemo was afgevinkt en Inge 2.0 begon stilaan vorm te krijgen. Als die Rode Duivels nu ook nog eens de finale zouden halen, kon mijn dag helemaal niet meer stuk. 🇧🇪😂❤️