Taxol: 12 weken chemo, maar eindelijk weer wat leven in mijn lijf! ❤️

26 juni 2026. Na vier zware EC-kuren was het tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn kankerbehandeling. De Red Devil had zijn laatste bezoek gebracht en nu stond Taxol op het programma. Twaalf weken lang zou ik iedere vrijdag naar het oncologisch dagziekenhuis trekken voor een nieuwe dosis chemo. Waar ik vroeger om de twee weken een behandeling kreeg, werd het ziekenhuis nu een vaste wekelijkse afspraak. Gelukkig had ik ondertussen ook een traditie opgebouwd: vrijdag was niet alleen chemodag, maar ook ontbijt-op-bed-dag. Als je dan toch iedere week naar het ziekenhuis moet, kun je er maar beter een beetje gezelligheid aan toevoegen. 🥐❤️

De artsen hadden mij verteld dat Taxol doorgaans anders verdragen wordt dan de EC-chemo, maar ik had ondertussen geleerd dat mijn lichaam niet altijd doet wat er in de medische boekjes staat. Ik hoopte vooral dat deze nieuwe fase iets minder zwaar zou worden, zodat ik tijdens de zomer opnieuw wat meer kon genieten van het gewone leven. Geen spectaculaire plannen, maar gewoon eens op een terrasje zitten, vrienden zien of een gezellige avond beleven zonder vooraf te moeten berekenen hoeveel dagen herstel mij dat zou kosten.

Van de Red Devil naar Taxol: een nieuw verrassingspakket

De dag vóór mijn eerste Taxol had ik opnieuw een gesprek met de oncoloog. Daarbij kreeg ik uitleg over de mogelijke bijwerkingen van deze chemotherapie. En geloof mij, dat was weer een indrukwekkend lijstje. Net wanneer je denkt dat je alle mogelijke verrassingen van een kankerbehandeling wel hebt meegemaakt, blijkt er nog een volledig nieuw hoofdstuk te bestaan.

Taxol is de merknaam waaronder paclitaxel bekend werd, een chemotherapeutisch geneesmiddel dat de deling van kankercellen verstoort. Het werkt anders dan de medicijnen uit mijn vorige EC-kuren en heeft daardoor ook een ander bijwerkingenprofiel. Zo kunnen onder andere spier- en gewrichtspijn, vermoeidheid, veranderingen aan de nagels en zenuwklachten optreden. Vooral die mogelijke zenuwschade aan handen en voeten vond ik iets om rekening mee te houden, al wist ik op dat moment natuurlijk nog niet hoe mijn eigen lichaam op Taxol zou reageren.

Ik probeerde mij niet te veel zorgen te maken over alles wat misschien kon gebeuren. Als ik ondertussen iets geleerd had, was het wel dat een lijst met mogelijke bijwerkingen nog niet betekent dat je ze allemaal zult krijgen. Toch blijft het vreemd om vrijwillig in een behandelstoel plaats te nemen voor medicatie waarvan je weet dat ze je lichaam behoorlijk kan belasten. Maar ik wist ook waarom ik daar zat, en dat maakte de beslissing iedere keer opnieuw duidelijk.

Gelukkig waren mijn bloedwaarden goed en kon de eerste Taxol gewoon doorgaan. Dat alleen al voelde als een kleine overwinning. Mijn lichaam had vier zware kuren doorstaan en kreeg nu de kans om aan een volgende fase te beginnen. Wie zelf midden in een behandeling zit, weet hoeveel betekenis zo’n kleine stap kan hebben. En wie daar graag met een knipoog naar kijkt, vindt misschien wel iets herkenbaars tussen onze producten rond Chemo.

Iedere vrijdag Taxol, maar de zomer mocht ook nog bestaan

Wat voor anderen het begin van een gewone zomervakantie was, werd voor mij een zomer met een heel ander ritme. Iedere vrijdag stond Taxol op de agenda en daarrond moesten we ons gezinsleven een beetje organiseren. Toch wilde ik absoluut vermijden dat onze hele zomer alleen nog rond mijn behandeling zou draaien.

Ik had geen behoefte aan grootse avonturen. Een gezellig etentje, een zonnig terrasje, een bezoekje aan vrienden of samen naar een mooie zonsondergang kijken: dat waren de dingen waar ik naar verlangde. Misschien klinkt dat eenvoudig, maar na enkele maanden kankerbehandeling kregen zulke momenten een heel andere betekenis.

Vroeger stond ik niet altijd stil bij hoe fijn het is om zomaar iets te kunnen plannen. Je spreekt af, je vertrekt en je ziet wel waar de dag je brengt. Tijdens mijn behandeling was dat anders. Ik moest rekening houden met mijn energie, met ziekenhuisafspraken en met de mogelijkheid dat ik mij plots minder goed zou voelen. Toch wilde ik blijven genieten van de dingen die wel mogelijk waren.

De Taxol mocht dan een vaste plaats in mijn agenda krijgen, ik was niet van plan om hem de volledige zomer cadeau te doen. Er moest ook nog plaats blijven voor plezier, voor mijn gezin en voor een beetje gezelligheid. Want als ik iedere vrijdag een chemococktail kreeg, mocht ik op zijn minst blijven dromen van een echte cocktail op een zonnig terras. 😉

Tweede Taxol: verdacht veel energie en opnieuw goesting in een Duvel

Op 3 juli stond mijn tweede Taxol op het programma. En daar gebeurde iets wat ik eerlijk gezegd niet onmiddellijk verwacht had: ik voelde mij eigenlijk goed. Verdacht goed zelfs!

Na de zware EC-periode was ik gewend geraakt aan een lichaam dat voortdurend op de rem stond. Nu merkte ik dat ik opnieuw wat meer energie had, meer zin kreeg om dingen te ondernemen en zelfs weer meer goesting had in een Duvel. Dat laatste vond ik toch een bijzonder hoopgevend teken. Alleen waren mijn lever en de chemotherapie het blijkbaar nog niet eens over het moment waarop ik opnieuw van dat pintje mocht genieten. Mijn lever zat voorlopig op een all-inclusive wellnessverblijf, zonder alcohol op de kaart. 🍺😂

Het deed ongelooflijk veel deugd om mij opnieuw wat levendiger te voelen. Thuis werd er weer meer gelachen en ik bracht minder tijd door als professioneel zeteltester onder mijn dekentje. Dat betekende niet dat alle klachten verdwenen waren, maar het verschil met de voorbije maanden was voor mij wel duidelijk voelbaar.

Er waren ondertussen ook nieuwe bijwerkingen opgedoken, terwijl sommige oude klachten juist minder aanwezig waren. Het leek soms op een computerspel waarbij je eindelijk een moeilijk level hebt uitgespeeld, om vervolgens te ontdekken dat er alweer nieuwe uitdagingen klaarstaan. Alleen kon ik dit spel helaas niet even pauzeren of opnieuw beginnen wanneer het mij niet aanstond.

Mijn gevoel voor Sarcasme kwam gelukkig stilaan weer helemaal boven. Want als mijn lichaam dan toch telkens nieuwe verrassingen voor mij in petto had, kon ik er maar beter af en toe eens mee lachen.

Ook mijn bloedresultaten bleven gelukkig voldoende goed om verder te behandelen. Wel was er een beginnend tekort aan rode bloedcellen, een lichte bloedarmoede, dat door het behandelteam werd opgevolgd. Het herinnerde mij eraan dat ik mij misschien beter voelde, maar dat de Taxol ondertussen nog altijd hard werk leverde in mijn lichaam.

Opnieuw genieten, zonder te vergeten waarom ik dit doe

Wat mij tijdens die eerste twee weken Taxol misschien nog het meest gelukkig maakte, was niet eens het verschil in lichamelijke klachten. Het was het gevoel dat ik opnieuw een stukje van mijn gewone leven terugkreeg. Ik kon weer wat meer doen, had opnieuw zin om plannen te maken en voelde dat er thuis meer ruimte kwam voor gezelligheid.

Natuurlijk bleef ik voorzichtig. Twee behandelingen waren nog maar het begin van een reeks van twaalf, en ik wist dat de effecten van Taxol zich ook in de loop van de weken konden opstapelen. Ik wilde niet te vroeg juichen, maar vond tegelijk dat ik ook niet voortdurend moest wachten op iets wat misschien mis zou gaan.

Dat was misschien wel een van de belangrijkste lessen die ik stilaan leerde: genieten van een goede dag zonder mij schuldig te voelen omdat er ook moeilijke dagen bestaan. Ik hoefde niet eerst volledig hersteld te zijn om gelukkig te mogen zijn. En ik hoefde evenmin te doen alsof alles perfect ging om dankbaar te kunnen zijn voor de momenten waarop het wél goed ging.

Tijdens die periode begon ik ook anders naar Kracht te kijken. Vroeger dacht ik dat sterk zijn betekende dat je altijd bleef doorgaan, maar ondertussen wist ik dat het soms net zoveel moed vraagt om je grenzen te respecteren. Niet iedere dag hoeft een productieve dag te zijn en niet iedere overwinning moet groot zijn om belangrijk te zijn.

Ik begon opnieuw wat hoop te krijgen op een zomer die, ondanks alle ziekenhuisbezoeken, toch mooie herinneringen zou opleveren. Misschien niet de vakantie die we oorspronkelijk voor ogen hadden, maar wel eentje waarin we leerden om de kleine momenten extra te koesteren.

Na twee Taxol-behandelingen stond de teller dus op twee van de twaalf. Mijn bloedwaarden werden goed opgevolgd, mijn energie was verrassend beter en thuis werd er opnieuw volop gelachen. Als de komende weken even vriendelijk zouden zijn, dan zag deze zomer er misschien toch een pak zonniger uit dan ik enkele maanden geleden had durven dromen.

En die Duvel? Die bleef voorlopig nog even in de koelkast staan. Maar dromen van een frisse Duvel op een terrasje mocht gelukkig nog altijd! 😂❤️