Laatste chemo na 23 weken: WE FUCKING DID IT! ❤️🥳

18 september 2026

23 weken. Zolang had het geduurd om op dit punt te geraken. Van die eerste onzekere stappen richting het ziekenhuis tot de dag waarop ik eindelijk mocht zeggen dat mijn chemotherapie achter de rug was. En geloof mij, op 18 september 2026 had ik daar maar één passende reactie op: WE FUCKING DID IT! 🥳❤️

Het was een dag waar ik al maanden naar uitkeek. Een datum die steeds dichterbij kwam en die ik in mijn hoofd waarschijnlijk al honderd keer gevierd had. Maar toen het moment er werkelijk was, besefte ik pas hoeveel betekenis die laatste chemo voor mij had. Niet alleen omdat er eindelijk een einde kwam aan die wekelijkse behandelingen, maar vooral omdat Glenn en ik samen een enorme stap hadden gezet in een verhaal waar we nooit vrijwillig aan begonnen waren.

En alsof die dag op zichzelf nog niet bijzonder genoeg was, gebeurde er ook iets wat achteraf bekeken een belangrijke rol zou spelen in de verdere ontwikkeling van Sterker Dan De Diagnose (SDDD). Want terwijl mijn chemotherapie op zijn einde liep, begonnen mijn ideeën voor een eigen project steeds meer vorm te krijgen. En uitgerekend op mijn laatste chemotherapie kreeg ik een duwtje in de rug dat ik niet snel zou vergeten.

Van twee mensen op een parking naar een team dat niet opgaf

Op 24 april 2026 zaten Glenn en ik samen op de parking van het ziekenhuis. Die ochtend stond mijn eerste chemotherapie gepland en hoewel we allebei probeerden om positief te blijven, was er natuurlijk ook angst. We wisten dat er een zwaar traject voor ons lag, maar hoe dat werkelijk zou verlopen, kon niemand ons op voorhand vertellen.

Ik herinner mij vooral dat we elkaars handen vastnamen, elkaar aankeken en zeiden: ‘Wij kunnen dit.’ Dat waren op dat moment misschien maar vier eenvoudige woorden, maar ze hebben ons de maanden daarna enorm veel kracht gegeven. We konden toen nog niet weten hoeveel afspraken, emoties en onverwachte situaties er zouden volgen. We wisten alleen dat we er samen door wilden geraken.

En kijk, daar stonden we dan op 18 september. Niet meer aan het begin van die onbekende weg, maar aan het einde van het eerste grote hoofdstuk. Diezelfde twee mensen, met ondertussen een pak meer ervaring, een flinke dosis zwarte humor en vooral het besef dat we als koppel veel sterker waren dan we misschien zelf gedacht hadden.

23 weken waarin ons leven op zijn kop stond

Vanaf de diagnose in maart was ons leven veranderd in een agenda vol ziekenhuisafspraken. Onderzoeken, scans, puncties, gesprekken en uiteindelijk de behandelingen zelf. Soms leek het alsof we nauwelijks tijd kregen om het ene te verwerken voordat het volgende alweer voor de deur stond. Gelukkig hadden we voordien nog samen van een reisje kunnen genieten. Achteraf bekeken was dat een bijzonder waardevol moment, want de energie en de herinneringen die we daar opdeden, namen we mee in de maanden die volgden.

Tijdens die 23 weken ontdekten we ook een heel nieuwe versie van ons dagelijks leven. Plots werden behandelingen, ziekenhuisbezoeken en medische termen gewone gespreksonderwerpen aan de keukentafel. En ondertussen probeerden we gewoon verder te leven, want er bleef natuurlijk nog een heel huishouden draaien. Glenn had zijn werk, zijn massages en zijn eigen verantwoordelijkheden, terwijl mijn hoofd zelfs op moeilijke dagen bleef overstromen van nieuwe ideeën.

Ik vermoed dat hij ondertussen al een lichte paniekreactie kreeg wanneer ik een gesprek begon met: ‘Schat, weet ge wat ook nog leuk zou zijn?’ 🤣 Want zelfs tijdens mijn chemo bleef mijn creatieve brein plannen maken. Dat mijn lichaam niet altijd wilde volgen, betekende blijkbaar niet dat mijn ideeënmachine ook maar één seconde stilviel.

En dan was er natuurlijk mijn befaamde kankerkaart, die ik op gepaste én ongepaste momenten durfde bovenhalen. Met een gezonde dosis Humor en af en toe wat zwarte grapjes probeerde ik de sfeer luchtig te houden. Soms moest Glenn waarschijnlijk eerst eens nadenken of hij nu mocht lachen of zich zorgen moest maken. Maar dat was nu eenmaal mijn manier om met de situatie om te gaan.

Glenn, mijn steunpilaar doorheen het hele verhaal

Mijn Facebookbericht van 18 september was dan ook niet zomaar een aankondiging dat mijn chemo voorbij was. Het was in de eerste plaats een boodschap aan Glenn. Want hoewel ik degene was die de behandelingen moest ondergaan, stond hij al die maanden mee in het verhaal.

Hij was erbij tijdens de belangrijke afspraken, ving mij op wanneer ik bang of verdrietig was en bleef geduldig wanneer mijn emoties alle kanten uitgingen. En geloof mij, met mijn kunstmatige menopauze en bijbehorende vapeurs was samenleven met mij soms waarschijnlijk een avontuur op zich. 🤣

Ik heb hem wel eens gezegd dat hij de afgelopen maanden waarschijnlijk nooit op voorhand wist welke versie van mij er ‘s morgens zou opstaan. De vrolijke Inge, de emotionele Inge, de vermoeide Inge of de Inge die alweer een nieuw project had bedacht. Misschien vroeg hij zich af en toe zelfs af waar mijn uitknop zat. Alleen heeft hij die gelukkig nooit gevonden. 😂

Wat ik zo bijzonder vond, was dat hij niet probeerde om alles op te lossen. Dat kon ook helemaal niet. Maar hij bleef aanwezig, luisterde, hielp waar hij kon en gaf mij het gevoel dat ik er nooit alleen voor stond. Die Liefde en verbondenheid betekenden voor mij ontzettend veel, zeker op momenten waarop ik zelf even niet wist wat ik moest denken of voelen.

Ik moest de diagnose verwerken en de behandelingen ondergaan, maar Glenn droeg op zijn manier een groot stuk van dat gewicht mee. En op 18 september voelde die overwinning daarom niet alleen als de mijne, maar echt als die van ons beiden.

Mijn laatste chemo, met een persoonlijk cadeautje voor de verpleegkundigen

Omdat het mijn allerlaatste chemo was, wilde ik die dag niet zomaar laten voorbijgaan. De verpleegkundigen hadden mij al die maanden verzorgd, geholpen en gerustgesteld, en ik wilde hen op mijn eigen manier bedanken. Daarom had ik voor het volledige verpleegkundige team een gepersonaliseerd schoudertasje gemaakt. Elk tasje was door mijzelf bedrukt en speciaal voor hen bedoeld.

Het was heerlijk om hun reacties te zien. Overal verschenen glimlachen en het deed mij enorm veel plezier dat ik hen op deze manier iets kon teruggeven. Want hoe vaak hadden zij er tijdens mijn behandelingen niet voor gezorgd dat ik met een lach naar huis ging? Nu was het eens mijn beurt om hen te laten lachen.

Op een bepaald moment kwam hoofdverpleegster Anja langs. Ze bekeek de tasjes en vroeg verbaasd: ‘Amai, heb jij dat zelf gedaan?’ Waarop ik natuurlijk vol trots antwoordde dat ik ze inderdaad zelf gemaakt had. En omdat ik toch bezig was, wees ik ook naar mijn eigen T-shirt. Dat had ik eveneens zelf bedrukt, speciaal voor die dag, met de toepasselijke tekst ‘Laatste chemo’.

Anja keek naar mijn werk en zei iets wat bij mij is blijven hangen: ‘Ge moet daar iets mee doen!’

En weet ge wat het mooie was? Dat idee was er eigenlijk al. Tijdens mijn behandelingen was ik steeds meer beginnen nadenken over Sterker Dan De Diagnose, een project waarmee ik andere kankerpatiënten en hun naasten een hart onder de riem wilde steken. Met motiverende boodschappen, een flinke dosis humor en producten die niet alleen mooi waren, maar ook een betekenis hadden.

Alleen waren het tot dan vooral plannen en ideeën geweest. Dingen die in mijn hoofd rondspookten en die ik beetje bij beetje verder begon uit te werken. Maar wanneer iemand uit de zorgsector spontaan zegt dat ge daar iets mee moet doen, dan krijgt zo’n idee plots een heel andere betekenis.

Voor mij voelde het als een bevestiging. Niet dat ik nog toestemming nodig had om mijn plannen uit te voeren, maar wel dat ik blijkbaar iets in handen had waar ook anderen mogelijkheden in zagen. SDDD was niet langer zomaar een idee. Het begon steeds meer op een echt project te lijken.

Een T-shirt voor mijn port-a-cath? Anja had nog iets liggen!

Omdat we toch over mijn ontwerpen bezig waren, vertelde ik Anja ook over een ander idee dat al een tijdje in mijn hoofd zat. Tijdens mijn behandelingen had ik zelf ondervonden hoe onhandig gewone kleding soms kon zijn wanneer mijn port-a-cath aangeprikt moest worden. Telkens opnieuw moest er voldoende ruimte gemaakt worden om de poort gemakkelijk en veilig te kunnen bereiken.

Ik vroeg mij af waarom er eigenlijk geen praktisch T-shirt bestond dat speciaal voor die situatie ontworpen was. Een comfortabel shirt waarmee verpleegkundigen gemakkelijk aan de port-a-cath konden, zonder dat patiënten zich telkens half moesten uitkleden of met hun kleding moesten zitten sukkelen. Het leek mij zo’n eenvoudig probleem om op te lossen, maar tegelijk iets waar veel patiënten baat bij zouden kunnen hebben.

Toen ik dat aan Anja vertelde, reageerde ze meteen geïnteresseerd. Ze wist mij te vertellen dat HOGENT daar ook al mee bezig was geweest. Sterker nog, ze had nog een voorbeeld van zo’n T-shirt liggen!

Ze haalde het erbij en gaf het aan mij om eens te bekijken. Daarbij vertelde ze dat het verpleegkundige team wel enkele opmerkingen had gehad over het ontwerp, maar dat ze er ondertussen niets meer van gehoord hadden. ‘Misschien kunt gij er iets mee doen,’ zei ze.

En zo kreeg ik op mijn laatste chemotherapie niet alleen een compliment over mijn eigen creaties, maar ook een bestaand prototype mee naar huis dat mij kon helpen om mijn eigen idee verder uit te werken. Natuurlijk begon mijn hoofd onmiddellijk op volle toeren te draaien. Wat werkte er goed aan dat shirt? Wat kon beter? En vooral: hoe kon ik iets ontwerpen dat zowel voor patiënten als voor verpleegkundigen echt praktisch zou zijn?

Dat gesprek gaf mij nog meer Kracht om verder te werken aan SDDD. Het ging immers niet alleen om leuke prints en cadeautjes. Ik wilde ook oplossingen bedenken voor problemen die ik zelf tijdens mijn kankertraject had ervaren. En blijkbaar leefde die behoefte niet alleen bij mij.

En toen kwam Anja nog met een ander idee…

Alsof mijn hoofd nog niet genoeg plannen aan het verwerken was, kwam Anja tijdens datzelfde gesprek met nóg een voorstel. Ze vertelde dat ik mij misschien wel kon inschrijven voor de Dansathon van Radio 1.

Nu moet ge weten dat ge mij voor zulke dingen niet veel moet aanmoedigen. Een evenement waarbij mensen samenkomen, waar aandacht is voor kanker en waar ik misschien mijn verhaal zou kunnen delen? Dat klonk voor mij natuurlijk fantastisch!

Ik was onmiddellijk enthousiast. Het idee alleen al dat ik op die manier misschien nog meer mensen kon bereiken, gaf mij een enorme boost. Want ondertussen begon ik steeds sterker te voelen dat mijn verhaal niet alleen over mijn eigen ziekte moest gaan. Als ik met mijn ervaringen, mijn humor en mijn ideeën ook maar één andere patiënt een glimlach kon bezorgen, dan was dat voor mij al ontzettend waardevol.

En zo werd mijn laatste chemotherapie onverwacht ook een dag vol nieuwe mogelijkheden. Ik was naar het ziekenhuis gekomen om een hoofdstuk af te sluiten, maar ging naar huis met complimenten, een prototype, nieuwe inspiratie en een idee voor een bijzonder evenement. Soms vallen de puzzelstukjes op de vreemdste momenten op hun plaats.

De eerste grote vink mocht eindelijk gezet worden

Wat voelde het bijzonder om eindelijk te kunnen zeggen dat mijn chemotherapie afgerond was. Na al die weken van aftellen was het moment aangebroken waarop ik niet meer hoefde te denken aan de volgende chemoafspraak. Dat alleen al voelde als een enorme opluchting.

Natuurlijk wist ik dat mijn volledige kankertraject daarmee nog niet afgelopen was. De operatie moest nog volgen en er lagen nog belangrijke stappen voor ons. Maar daar wilde ik op die dag even niet te veel bij stilstaan. Ik had mezelf voorgenomen om ook de overwinningen onderweg te vieren, in plaats van voortdurend vooruit te kijken naar wat er nog allemaal moest gebeuren.

En dit was er eentje die een feestje verdiende! De eerste grote vink mocht eindelijk gezet worden: CHEMO — CHECK! 💪❤️

Ik was dankbaar voor de behandelingen die ik had kunnen krijgen, voor de mensen die mij geholpen hadden en voor iedereen die tijdens die maanden met mij had meegeleefd. Maar bovenal was ik trots. Trots op mezelf, op Glenn en op de manier waarop we ons door die eerste grote uitdaging hadden geslagen.

En terwijl ik die eerste overwinning vierde, voelde ik ook steeds meer Hoop voor wat er nog allemaal op mijn pad zou komen. Niet alleen op medisch vlak, maar ook met SDDD. Want misschien kon uit iets wat ons leven zo hard door elkaar had geschud uiteindelijk ook iets heel moois groeien.

Chemo, gij kunt mijn kloten kussen! 😂

Wie mij een beetje kent, weet dat ik zo’n hoofdstuk natuurlijk niet kon afsluiten met een brave, plechtige boodschap. Dat zou gewoon niet bij mij passen. Ik had maandenlang geprobeerd om de humor erin te houden en was niet van plan om daar op de laatste dag plots mee te stoppen.

Dus ja, na 23 weken mocht het er eindelijk uit, met de nodige overtuiging en een heel brede glimlach: ‘CHEMO… GIJ KUNT MIJN KLOTEN KUSSEN!’ 🖕🤣

Niet omdat ik vergat waarom die behandeling nodig was, maar juist omdat ik zo blij was dat ik ze had kunnen afronden. Die woorden waren voor mij een grappige manier om een zwaar hoofdstuk af te sluiten en even alle spanning van de voorbije maanden los te laten.

Toen Glenn en ik op 24 april samen op die parking zaten, hadden we tegen elkaar gezegd dat we dit konden. Op 18 september mochten we eindelijk vaststellen dat we ons eerste grote doel bereikt hadden. Er zouden nog uitdagingen komen, maar die waren voor later.

Vandaag vierden we eerst deze overwinning. En liefje, ik ben zo ontzettend trots op ONS! ❤️

Wij kunnen dit. Dat zeiden we op 24 april. En op 18 september hadden we het bewezen. 💪🥳