Van MRI tot operatie: dat zwart beest kreeg zijn uitzettingsbevel! 😂❤️

25 september – 8 oktober 2026

Na 23 weken chemotherapie was het eindelijk tijd om te ontdekken wat al die behandelingen hadden opgeleverd. Ik mocht nog eens gezellig de MRI-tunnel in. Ge kent dat wel: stil blijven liggen terwijl het toestel klinkt alsof er een volledige bouwwerf boven uw hoofd aan de gang is. Rustgevend achtergrondmuziekje, noemen ze dat dan. 🤣

Maar op 25 september kwam het nieuws waarvoor we het allemaal gedaan hadden: de tumor was op de MRI-beelden zo goed als volledig verdwenen! Amai, wat een opluchting! Na maanden van behandelingen, vermoeidheid en allerlei bijwerkingen was dit een resultaat om trots op te zijn. Dat beest had serieus op zijn doos gekregen! 🥊

Alleen betekende dat niet dat de geplande operatie plots overbodig geworden was. Een MRI kan namelijk geen microscopisch kleine kankercellen uitsluiten. Het gebied waar de tumor gezeten had, moest nog verwijderd en onderzocht worden. Dus terwijl we dat fantastische resultaat vierden, begonnen ook de voorbereidingen op mijn operatie.

Een verdwenen tumor én een verdwenen clip

Op 2 oktober mocht ik opnieuw naar het ziekenhuis voor de voorbereiding op mijn operatie. Deze keer om een Magseed te laten plaatsen, een klein magnetisch markeertje waarmee de chirurg tijdens de operatie een bepaalde plek kan terugvinden.

Het plan leek eenvoudig. Maar ondertussen wist ik al dat het woord eenvoudig en mijn kankertraject niet altijd goed samengingen. 😂

De artsen begonnen te zoeken naar de clip die eerder in mijn borst geplaatst was. Kijken, zoeken, andere hoek proberen, opnieuw zoeken… Niets. Die clip leek gewoon van de aardbodem verdwenen!

En alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg was, bleek ook de tumor zelf niet meer zichtbaar op de echo. Fantastisch nieuws natuurlijk, maar iets minder handig wanneer ge probeert te lokaliseren waar die precies gezeten heeft.

Daar kwam de ondertussen vertrouwde uitspraak weer: ‘Ah ja, jij bent onze atypische klant vandaag.’

Atypisch? Ikke? Nooit! 🤣 Als ik tijdens mijn volledige traject voor iedere keer dat ik speciaal, atypisch of dat zien we niet vaak gehoord had een streepje had gezet, kon ik ondertussen mijn eigen barcode beginnen.

Gelukkig vonden ze de clip onder mijn oksel wel terug. Daar werd de Magseed geplaatst. Voor de borst moest er een ander plan komen, zodat de chirurg tijdens de operatie toch het juiste gebied zou kunnen verwijderen.

Een magneet, radioactiviteit en een harpoen

De voorbereiding op mijn operatie begon stilaan op een aflevering van een medische avonturenreeks te lijken.

Eerst die Magseed onder mijn oksel. Vervolgens moest mijn schildwachtklier opgespoord worden. Dat is de eerste lymfeklier waarlangs kankercellen vanuit de borst zich kunnen verspreiden. Met een kleine hoeveelheid radioactieve tracer kan de chirurg die klier tijdens de operatie terugvinden.

Radioactief dus. Ik zei al tegen Glenn dat hij misschien geen nachtlampje meer nodig zou hebben als ik ‘s avonds begon te gloeien. 🤣

En dan moest er nog een lokalisatiedraad, ook wel een harpoen genoemd, geplaatst worden om de juiste plek in mijn borst aan te duiden.

Een harpoen. Alsof ik niet genoeg meegemaakt had, mocht ik nu ook nog voor piraat gaan spelen!

Mijn Humor bleef gelukkig overeind, want ik begon mezelf al voor te stellen als een kruising tussen een koelkastmagneet, een glowstick en een piraat. Ge moet het maar meemaken. 😂

Operatiedag: waar is mijn glazen bol?

Op 8 oktober was het zover. De dag van mijn operatie, waarop dat zwart beest eindelijk zijn definitieve uitzettingsbevel kreeg.

Om 8.30 uur meldde ik mij netjes aan op radiologie, klaar voor de laatste voorbereidingen. Alleen kreeg ik daar meteen te horen dat ik eigenlijk al op mijn kamer had moeten liggen en met mijn ziekenhuisbed naar radiologie gebracht had moeten worden.

Ah ja, natuurlijk! Mijn glazen bol lag nog thuis op het nachtkastje! 🔮🤣

Dus snel naar de inschrijvingen, naar mijn kamer, parameters controleren, dat bijzonder elegante ziekenhuiskleedje aantrekken en opnieuw richting radiologie. Victoria’s Secret kon nog iets leren van die outfit, geloof mij!

Daar werd het beruchte harpoentje geplaatst.

HarpoenTJE, zeiden ze.

Dat ding was maar liefst 25 centimeter lang! Negen centimeter zat in mijn borst en de overige zestien centimeter stak eruit. Ik voelde mij precies een televisietoestel uit de jaren stillekes, met mijn eigen antenne. 📺

En dan moest er ook nog een mammografie genomen worden terwijl die draad daar zat. Ik kan u verzekeren dat ik dat toch even een griezelig moment vond.

Daarna volgden de verdere voorbereidingen om de schildwachtklier te kunnen opsporen. Tegen de tijd dat ik klaar was voor mijn operatie, had ik alweer een indrukwekkend parcours door het ziekenhuis afgelegd.

Het zwart beest is eruit! ❤️

En toen kwam eindelijk het moment waarvoor we al die maanden hadden gevochten: mijn operatie.

Hoeveel grapjes ik onderweg ook gemaakt had, ik wist natuurlijk dat dit een belangrijke stap was. De chemo had bijzonder goed gewerkt, maar nu moest het gebied waar de tumor gezeten had daadwerkelijk verwijderd worden. Ook de betrokken klieren moesten onderzocht worden.

Tijdens mijn kankertraject had ik geleerd dat Kracht niet altijd betekent dat ge nergens bang voor zijt. Soms betekent het gewoon dat ge doorgaat, ook wanneer ge het allemaal spannend vindt.

Toen mijn operatie achter de rug was, mocht ik eindelijk zeggen wat ik al zo lang had willen zeggen:

HET ZWART BEEST IS ERUIT! 🥳❤️

Wat een bijzonder gevoel. Na maanden waarin die kanker mijn leven en mijn agenda bepaald had, was de operatie eindelijk achter de rug.

Natuurlijk moesten de definitieve resultaten van het weefselonderzoek nog komen. We wisten dus nog niet alles. Maar voor mij was dit opnieuw een gigantische mijlpaal.

Eerst die laatste chemo. Daarna dat fantastische MRI-resultaat. En nu de operatie.

Drie grote stappen in nauwelijks drie weken tijd.

Een nieuwe stap richting mijn toekomst

Ik besefte heel goed dat mijn traject na de operatie nog niet volledig voorbij was. Er zouden nog resultaten volgen, verdere behandelingen en natuurlijk een periode van herstel. Maar op dat moment wilde ik vooral dankbaar zijn voor hoe ver ik al gekomen was.

Van de eerste chemotherapie op 24 april tot de operatie in oktober. Wat hadden Glenn en ik samen al een weg afgelegd.

En ondertussen groeide ook mijn Hoop voor de toekomst. Niet alleen omdat de behandelingen hun werk leken te doen, maar ook omdat de ideeën voor Sterker Dan De Diagnose steeds meer vorm kregen. Ik wilde van mijn ervaringen iets positiefs maken, iets waarmee ik ook andere patiënten en hun naasten kon helpen.

Maar eerst moest mijn lichaam herstellen van de operatie. En moesten we wachten op de resultaten die zouden vertellen hoe succesvol die hele behandeling werkelijk geweest was.

Voorlopig was er maar één ding dat telde.

Dat zwart beest had zijn koffers mogen pakken. En geloof mij, een afscheidsfeestje kreeg het niet! 🖕🤣❤️