Sterker Dan De Diagnose: 3 kernwoorden en een bijzonder debuut bij Radio 2

Op 16 oktober maakte ik SDDD bekend. Een dag later stond ik naast Peter Van de Veire bij Radio 2! Ontdek hoe Awareness, Kracht en Communicatie de basis werden van mijn bijzondere missie.
Inge stelt SDDD, Sterker Dan De Diagnose, voor tijdens de Dansathon van Radio 2 op 17 oktober 2026, naast Peter Van de Veire.

Sterker Dan De Diagnose: 3 kernwoorden en een bijzonder debuut bij Radio 2

16 en 17 oktober 2026. Twee dagen die voor altijd een bijzondere plaats in mijn hart zullen hebben. Vrijdag maakte ik officieel mijn project Sterker Dan De Diagnose bekend en amper 24 uur later stond ik tijdens de Dansathon van Radio 2 naast niemand minder dan Peter Van de Veire om mijn verhaal te vertellen. Wie had dat enkele maanden geleden kunnen denken? In maart kreeg ik de diagnose borstkanker en werd mijn leven volledig overhoop gehaald. Zeven maanden later stond ik daar, met een zelfontworpen T-shirt en een missie die tijdens mijn behandelingen langzaam vorm had gekregen.

Want Sterker Dan De Diagnose, kortweg SDDD, is veel meer dan een webshop met grappige T-shirts en bijzondere cadeautjes. Het is een project dat ontstaan is vanuit mijn eigen ervaringen als kankerpatiënt, vanuit situaties die mij aan het denken hebben gezet en vooral vanuit de overtuiging dat we anders met kanker en met elkaar kunnen omgaan. De basis van dat alles bestaat uit drie kernwoorden: Awareness, Kracht en Communicatie.

Hoe een ongemakkelijk moment aan de schoolpoort een idee werd

Tijdens mijn kankertraject veranderde er heel wat. Niet alleen lichamelijk, maar ook in de manier waarop sommige mensen met mij omgingen. Dat viel mij vooral op wanneer ik Felien aan school ging ophalen. Ik stond daar gewoon als mama, net zoals alle andere ouders die op hun kinderen wachtten, maar mijn uiterlijk vertelde ondertussen een ander verhaal. Door de chemotherapie was mijn haar verdwenen en voor iedereen was zichtbaar dat ik een moeilijke periode doormaakte.

Wat mij opviel, waren de blikken. Mensen keken naar mij, maar vaak bleef het daarbij. Geen knikje, geen glimlach en soms zelfs geen eenvoudige goeiedag. Ik denk absoluut niet dat die mensen slechte bedoelingen hadden. Waarschijnlijk wisten ze gewoon niet hoe ze zich moesten gedragen. Misschien waren ze bang om iets verkeerds te zeggen, wilden ze mij niet kwetsen of vonden ze het moeilijk om over kanker te beginnen. Toch voelde dat soms vreemd, want ondanks alles wat er met mijn lichaam gebeurde, was ik nog altijd dezelfde Inge.

Ik had kanker, maar ik was niet plots iemand geworden tegen wie niemand nog iets mocht zeggen. Mijn gevoel voor humor was niet verdwenen, mijn karakter was niet veranderd en ik had nog altijd evenveel behoefte aan gewone gesprekken. Ik wilde niet dat mensen zich ongemakkelijk voelden wanneer ze mij zagen. Integendeel, ik wilde dat ze gewoon zichzelf konden blijven, net zoals ik dat ook probeerde te doen.

En precies daar ontstond een idee. Wat als ik met een eenvoudige tekst op mijn T-shirt zelf het ijs kon breken? Wat als ik mensen op een grappige manier kon laten weten dat ze bij mij niet op hun tenen moesten lopen? Een opvallende uitspraak kon misschien net dat kleine duwtje geven om een gesprek te beginnen, zonder dat iemand eerst moest zoeken naar de juiste woorden.

Zo ontstond de gedachte achter de T-shirts van Sterker Dan De Diagnose. Niet zomaar kledingstukken met een leuke print, maar ontwerpen met een bedoeling. Een boodschap die mensen laat glimlachen, aan het denken zet of uitnodigt om met elkaar te praten.

Awareness, Kracht en Communicatie: het hart van SDDD

De eerste pijler van Sterker Dan De Diagnose is Awareness, of bewustwording. Ik wil mensen bewustmaken van kanker, het belang van aandacht voor hun lichaam en de impact die een diagnose heeft op het dagelijkse leven. Dat hoeft volgens mij niet altijd met zware of ernstige boodschappen te gebeuren. Soms kan een onverwachte uitspraak veel meer aandacht trekken dan een uitgebreide uitleg.

Daarom droeg ik tijdens de Dansathon een T-shirt met de tekst: “Controleer uw borsten, de mijne hadden moordplannen.” Een uitspraak die misschien een beetje brutaal klinkt, maar die precies doet wat ik ermee wil bereiken. Mensen kijken, lezen de tekst nog eens opnieuw en moeten vaak lachen. Tegelijkertijd zit er een ernstige boodschap achter: leer je borsten kennen, wees aandachtig voor veranderingen en laat verdachte klachten onderzoeken. Als iemand door dat ene T-shirt even bewuster met zijn of haar gezondheid omgaat, heeft het ontwerp al iets waardevols bereikt.

De tweede pijler is Kracht. Tijdens mijn behandelingen heb ik geleerd dat sterk zijn niet betekent dat je voortdurend positief moet blijven of nooit bang mag zijn. Er waren dagen waarop ik mij allesbehalve sterk voelde, maar dat maakte mij niet minder dan de persoon die ik daarvoor was. Kracht zit soms in heel kleine dingen: opnieuw naar een behandeling gaan, hulp durven vragen, een moeilijke dag doorkomen of gewoon toegeven dat het vandaag even niet lukt.

Met SDDD wil ik mensen eraan herinneren dat ze zoveel meer zijn dan hun diagnose. Je blijft een mama, papa, partner, vriend of collega, met dezelfde dromen, gevoelens en persoonlijkheid. Een ziekte kan veel veranderen, maar ze hoeft niet je volledige identiteit over te nemen. Ook op dagen waarop je je kwetsbaar voelt, mag je trots zijn op jezelf.

De derde pijler, Communicatie, is misschien wel degene die het dichtst bij mijn persoonlijke ervaringen ligt. Want die ongemakkelijke stiltes aan de schoolpoort hebben mij doen beseffen hoeveel mensen moeite hebben om met iemand die kanker heeft te praten. Niet omdat ze onverschillig zijn, maar omdat ze niet weten wat ze mogen zeggen of vragen. Daardoor ontstaat er soms afstand, terwijl zowel de patiënt als de omgeving eigenlijk behoefte heeft aan gewoon menselijk contact.

Met mijn ontwerpen wil ik die afstand helpen verkleinen. Een grappige tekst kan iemand doen glimlachen, een opvallende boodschap kan een vraag uitlokken en voor je het weet ontstaat er een gesprek dat anders misschien nooit zou hebben plaatsgevonden. Natuurlijk kan een T-shirt niet alle onzekerheid wegnemen, maar het kan wel een eerste opening bieden. Een eenvoudige manier om te zeggen: “Bij mij moet je niet op je tenen lopen. Ik ben nog altijd dezelfde persoon.”

Dat is de essentie van Sterker Dan De Diagnose. Bewustwording creëren, mensen kracht geven en communicatie gemakkelijker maken. Drie kernwoorden die niet alleen mooi klinken, maar die ook echt de basis vormen van alles wat ik met SDDD wil bereiken.

Van een persoonlijk idee naar de Dansathon van Radio 2

Op vrijdag 16 oktober 2026 maakte ik Sterker Dan De Diagnose officieel bekend. Wat maandenlang vooral een verzameling ideeën, plannen en ontwerpen was geweest, kreeg eindelijk een eigen plaats in de buitenwereld. Ik wilde mijn ervaringen niet alleen blijven delen via mijn blog, maar er ook iets tastbaars van maken waarmee ik andere mensen kon ondersteunen.

Amper één dag later kreeg ik tijdens de Dansathon van Radio 2 de kans om mijn project aan een groter publiek voor te stellen. Ik mocht een interview geven waarin ik uitlegde waarom ik SDDD had opgericht, wat het doel van mijn website was en welke boodschap ik ermee wilde verspreiden. En dat allemaal naast Peter Van de Veire! Dat was toch wel even een bijzonder moment, zeker wanneer ik terugdacht aan de maanden die eraan voorafgegaan waren.

Daar stond ik dan, met mijn opvallende T-shirt en mijn verhaal. Niet alleen om te vertellen wat ik zelf had meegemaakt, maar vooral om uit te leggen wat ik met die ervaringen wilde doen. Ik wilde laten zien dat humor en kanker elkaar niet hoeven uit te sluiten, dat moeilijke onderwerpen bespreekbaar mogen zijn en dat we soms maar een klein duwtje nodig hebben om opnieuw gewoon met elkaar te praten.

Voor mij voelde het bijzonder om die boodschap zo kort na de bekendmaking van SDDD al via Radio 2 te mogen delen. Mijn project stond nog maar aan het begin, maar de gedachte erachter was ondertussen heel duidelijk geworden. Ik wilde iets opbouwen dat niet alleen voor mij betekenis had, maar ook voor andere kankerpatiënten en de mensen rondom hen.

Een bijzondere ziekte vraagt ook een bijzonder cadeau

Naast de T-shirts groeide er nog een ander idee. Wanneer iemand kanker krijgt, willen familieleden, vrienden en collega’s vaak graag iets geven om hun steun te tonen. Meestal denken we dan spontaan aan bloemen of chocolade. Allemaal heel lief bedoeld natuurlijk, en ik zal zeker de laatste zijn die een doos pralines weigert! 😂 Toch begon ik mij af te vragen of we daar niet wat creatiever mee konden omgaan.

Een bijzondere ziekte vraagt ook een bijzonder cadeau. Niet omdat een boeket bloemen verkeerd is, maar omdat een persoonlijk geschenk soms zoveel meer kan vertellen. Een T-shirt met een herkenbare uitspraak, een kussen met een warme boodschap of een klein accessoire dat iemand op een moeilijke dag opnieuw doet glimlachen. Iets dat niet alleen mooi is, maar ook echt aansluit bij wat iemand doormaakt.

Daarbij wil ik mij niet uitsluitend richten op de patiënten zelf. Ook hun partners, kinderen, ouders, vrienden en collega’s worden geraakt door kanker. Zij zoeken soms even hard naar de juiste woorden of een manier om hun steun te tonen. Met Sterker Dan De Diagnose wil ik ook hen de mogelijkheid geven om iets bijzonders te schenken, iets dat zegt: ik denk aan jou, ik sta achter jou en je hoeft dit niet alleen te dragen.

Mijn ontwerpen hoeven daarbij niet allemaal ernstig of emotioneel te zijn. Integendeel, ik geloof dat humor juist op moeilijke momenten ontzettend waardevol kan zijn. Soms wil ik iemand een hart onder de riem steken, soms een glimlach bezorgen en soms gewoon een gesprek op gang brengen. Maar achter ieder product moet een betekenis zitten. Ik wil niet zomaar spullen verkopen, ik wil producten maken die mensen met elkaar verbinden.

Van een diagnose naar een nieuwe droom

Het bijzondere aan deze twee dagen was dat ze vlak na een van de belangrijkste momenten uit mijn kankertraject kwamen. Op 15 oktober had ik het fantastische nieuws gekregen dat het resultaat van mijn operatie niet beter kon zijn. Volgens mijn arts mocht ik mezelf in principe kankervrij noemen. Een dag later maakte ik Sterker Dan De Diagnose bekend en nog een dag later stond ik mijn nieuwe project voor te stellen bij Radio 2.

Van het zwarte beest naar een nieuwe droom. Het blijft een bijzondere gedachte. Natuurlijk zou ik mijn kankertraject voor geen geld opnieuw willen meemaken, maar als ik uit alles wat ik heb doorgemaakt iets positiefs kan laten groeien waarmee ik anderen help, dan wil ik die kans met beide handen grijpen.

Ik droom ervan dat mensen ooit een SDDD-T-shirt zien en meteen begrijpen welke boodschap erachter zit. Dat een patiënt zich erin herkent, dat een voorbijganger erdoor begint te praten en dat iemand dankzij een grappige uitspraak beseft dat kanker niet betekent dat alle humor uit het leven verdwenen is. Vooral hoop ik dat mensen minder bang worden om gewoon menselijk met elkaar om te gaan.

Want uiteindelijk is dat wat ik aan die schoolpoort zo hard gemist heb. Geen groot gebaar, geen ingewikkelde woorden en zeker geen medelijden. Gewoon een glimlach, een knikje of een eenvoudige goeiedag.

Awareness. Kracht. Communicatie. Drie woorden die voor mij zoveel meer betekenen dan een mooie slogan. Ze vormen het hart van Sterker Dan De Diagnose en op 16 en 17 oktober 2026 zette ik de eerste grote stappen om die boodschap met de buitenwereld te delen.

Mijn diagnose heeft mijn leven veranderd, maar ze heeft mij ook op een onverwachte manier een nieuwe richting gegeven. Ik ben nog altijd Inge, mama, partner en iemand met een flinke dosis humor. Alleen mag ik daar ondertussen ook de trotse oprichtster van Sterker Dan De Diagnose aan toevoegen.

En geloof mij, dit was nog maar het begin! 💛

Meer verhalen uit mijn dagboek

Laatste chemotherapie na 23 weken, met gepersonaliseerde schoudertasjes voor de verpleegkundigen en ideeën voor Sterker Dan De Diagnose.

Laatste chemo na 23 weken: WE FUCKING DID IT!

18 september 2026: mijn allerlaatste chemo! Na 23 weken vieren Glenn en ik onze eerste grote overwinning. Maar die dag gebeurde er nog iets bijzonders: de ideeën voor SDDD kregen steeds meer vorm, dankzij een gesprek met hoofdverpleegster Anja