Borstkanker: hoe een klein bolletje onder mijn oksel mijn leven veranderde

Soms begint een verhaal met iets heel kleins. Een bolletje onder je oksel bijvoorbeeld. Niets spectaculairs, niets waarvan je meteen denkt: oei, hier klopt iets niet. En toch was dat kleine bolletje het begin van een verhaal dat mijn hele leven op zijn kop zou zetten. Borstkanker. Een woord dat je kent, maar waarvan je nooit verwacht dat het plots over jezelf zal gaan.

Een bolletje onder mijn oksel: ach, dat zal wel niets zijn

Begin januari voelde ik een klein bolletje onder mijn oksel. Ik ging ermee naar de huisarts, die het onderzocht en me eigenlijk behoorlijk geruststelde. Het bolletje zat namelijk los. En dat was volgens hem een geruststellend teken. Oef! Want zeg nu zelf, als de dokter zegt dat het waarschijnlijk niets ernstigs is, dan geloof je dat toch graag?

Voor alle zekerheid kreeg ik wel een aanvraag mee voor een echografie. Maar ja… het leven stond ondertussen niet stil. Glenn en ik waren volop aan het klussen. Behangen, schilderen, verbouwen… Je kent dat wel. Het ene werkje is nog niet gedaan of het volgende staat alweer klaar.

En die aanvraag? Die verdween ergens tussen alle papieren. Niet mijn slimste zet, achteraf bekeken. Maar op dat moment dacht ik gewoon: het zal wel niets zijn. Toen de werken eindelijk achter de rug waren, kwam ik de aanvraag opnieuw tegen. Oeps! Dat moest ik ook nog doen. Dus maakte ik een afspraak voor een echografie. Het resultaat? Negatief. Niets te zien.

Daarna volgde nog een mammografie. Opnieuw negatief. Twee onderzoeken, twee keer niets gevonden. Dat klinkt toch als goed nieuws? Ik was opgelucht. Tot de radioloog besloot om toch nog een punctie te nemen. Waarom? Omdat hij het blijkbaar toch niet helemaal vertrouwde. Gelukkig maar, want die beslissing zou uiteindelijk alles veranderen.

Van negatieve onderzoeken naar de diagnose borstkanker

Een week later kreeg ik telefoon. De resultaten van de punctie waren binnen. Er waren kankercellen gevonden in de lymfeklier onder mijn oksel. Meer bepaald cellen die afkomstig waren van borstklierweefsel. Een uitzaaiing van borstkanker naar de okselklier. Wacht eens even…

Kanker? Ik? Borstkanker?

Hoe kan dat nu? De echo was toch negatief? De mammografie ook? Je hoort wat er gezegd wordt, maar ergens weigert je hoofd om die informatie te verwerken. Het was alsof iemand plots de pauzeknop van mijn leven had ingedrukt. En geloof me, dat was niet de pauze die ik besteld had.

Toevallig had ik de volgende dag al een afspraak bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk voor iets helemaal anders, maar die afspraak kreeg plots een totaal andere betekenis. De dokter onderzocht me, bekeek de resultaten en begon papieren in te vullen. Onderzoeken aanvragen. Formulieren invullen. Doorverwijzingen regelen.

En wij?

Wij zaten daar maar te wachten. Geen uitleg. Geen bevestiging. Alleen een dokter die druk aan het schrijven was. Ik voelde de spanning stijgen. Tot ik het uiteindelijk niet meer kon houden.

Dokter, kunt ge nu eerst eens zeggen of ik borstkanker heb, voordat ge heel uw administratie afwerkt? En toen kwam het antwoord.

Ja. Borstkanker.

Daar zat ik dan. Met een diagnose waar niemand ooit op zit te wachten. De dokter vertelde me ook dat mijn leven minstens een jaar zou stilstaan. Een jaar! Al mijn plannen, mijn werk, mijn gewone leventje… Plots moest alles wijken voor iets waar ik totaal niet om gevraagd had.

Mijn leven op pauze, maar mijn humor niet

Wat ik vooral wil meegeven, is dat mijn borstkanker niet zichtbaar was op de eerste echo en mammografie. Het was uiteindelijk de punctie van die verdachte okselklier die de doorslag gaf. Daarom wil ik één ding duidelijk zeggen: een negatieve mammografie of echo betekent niet automatisch dat elk verdacht knobbeltje onschuldig is.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ieder bolletje onder je oksel kanker is. Gelukkig niet! Maar laat iets dat blijft zitten of je ongerust maakt wel verder onderzoeken. En stel zo’n onderzoek niet uit omdat je agenda toevallig overvol zit. Want geloof me, die muren hadden gerust wat langer op hun verf kunnen wachten.

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat ik mijn verhaal wil delen. Niet om medelijden te krijgen, maar omdat ik hoop dat iemand anders er misschien iets aan heeft.

Achteraf besef je pas hoe belangrijk het is om naar je lichaam te luisteren. Niet ieder knobbeltje betekent kanker, maar iets wat niet klopt, verdient wel aandacht. Daarom wil ik met mijn verhaal ook het belang van vroegtijdige opsporing benadrukken. Niet om mensen bang te maken, maar net om hen aan te moedigen goed voor zichzelf te zorgen.

Vandaag weet ik nog niet wat er allemaal op me afkomt. Er moeten nog onderzoeken gebeuren. Er moet nog een behandelplan komen. En ik heb vooral héél veel vragen. Maar één ding weet ik wel. Ik ga me niet verstoppen achter mijn diagnose. Er zullen ongetwijfeld moeilijke dagen komen. Dagen waarop ik bang ben, kwaad word of gewoon eens goed wil vloeken. Waar de hoop soms plaats maakt voor onzekerheid. En weet je wat? Dat mag allemaal. Maar mijn humor? Die krijgen ze niet zomaar klein. 😉

Borstkanker is vanaf vandaag een deel van mijn verhaal. Maar het wordt niet mijn volledige identiteit.

Wordt vervolgd. ❤️